Մարտի 16-ի ներկայացումը կխաղացվի հոկտեմբերին

Յուրաքանչյուր 10-12 օրը մեկ, vahramTV-ով կարող եք դիտել նոր մանրապատում՝ Վահրամ Սահակյանի մասնակցությամբ։

Դրանք կշարունակվեն մինչեւ 2021 թվականի փետրվար-մարտ ամիսները։ Դիտել հիմա։

(placeholder)

ՀԱՆՐՈՒԹՅԱՆ ՀԱՐՃԵՐԸ՝

ՊՈՌՆԿՈՐԴԻ «ԱՐՏԻՍՏՆԵՐԸ» ԵՎ

ՊԱՌԱԿՏՎԱԾ ՏԽՄԱՐՆԵՐԸ

Հատված «Ծովից Ծով դատաստան» գրքից, որը կարող եք ունենալ Ձեր տանը՝ Հայաստանում, ինչպես նաեւ Ձեր տանը՝ արտերկրում՝ սեղմելով այս հղման վրա։

ԶԳՈՒՇԱՑՈՒՄ.

ՊԱՏՃԵՆՈՂՆԵՐ ԵՎ ՖԵՅՍԲՈՒՔՆԵՐՈՒՄ ՏԱՐԱԾՈՂՆԵՐ, ԶԳՈՒՅՇ ԵՂԵՔ, ԵԹԵ ԲՌՆՎԵՑԻՔ՝ ՊԱՏԻԺԸ ԾԱՆՐ Է ԼԻՆԵԼՈՒ


     

2018-ից սկսած ա­մեն սրի­կա ա­նա­սուն ո­րո­շեց լայվ մտնել։ ­Մա­նա­վանդ ի­րենց ա­ռա­ջին պլան սկսե­ցին գցել «դե­րա­սան» կոչ­վող բա­զում քորդավորներ։

     Ու կող­քից սկսե­ցին խո­սել ու գրել դրանց մա­սին։ Գ­րում են, որ ինչ-որ մի դե­րա­սան ինչ-որ մի ի­դիո­տութ­յուն է ա­սել։

     Այս­պես՝ «­Հայտ­նի դե­րա­սան ­Գան­դե­ւոզ ­Բո­զան­գուլ­յա­նը ա­սել է, որ, ա­սենք «իշ­խող ու­ժը ե­սի­մինչ ու չիշ­խող ու­ժը ե­սի­մինչ»։

­     Ծիծա­ղե­լին այն է, որ նման վեր­նա­գիր տես­նե­լիս՝ ոչ թե ցան­կա­նում ես ի­մա­նալ, թե նա ինչ է ա­սել, այլ ի­մա­նում ես, որ էդ ի­դիո­տը դե­րա­սան է։

­     Սենց դե­րա­սան էլ կա աշ­խար­հում, է­լի։ Այ­սինքն՝ ­Դե Նի­րո­յից, Բ­րան­դո­յից, ­Դուգ­լա­սից, ­Խո­րեն Աբ­րա­համ­յա­նից բա­ցի՝ կա նաեւ ­Գան­դե­ւոզ ­Բո­զան­գուլ­յան։

­     Մի խոս­քով, մեջ­նե­րը կան քաղ­գոր­ծիչ­ներ, դե­րա­սան­ներ, բլո­գեր­ներ ու լայվ մտնողներ: ­Մեկ էլ կտես­նես՝ ինչ-որ տե­ղից ծլեց մի չսանր­ված, գզգզված, անլ­վա պիդր ու սկսեց դե­մքը ծա­մած­ռե­լով ինչ-որ դա­տար­կա­բա­նութ­յուն­ներ դուրս տալ։ Եվ մի 100-200 մկկա­ցող ոչ­խար լայք կա­նի ու կտա­րա­ծի այդ ա­պու­շութ­յու­նը։

­     Հի­մա, ­Հա­յոց պատ­մութ­յուն, ա­րի տես­նենք, թե ին­չու է այդ պիդ­րը նման տե­սան­յու­թեր սար­քում։ ­Տես­նենք, որ գի­տե­նանք դրդա­պատ­ճա­ռը, մո­տի­վա­ցիան։

     Ին­չի՞ է այս սրի­կան սար­քել այդ տե­սան­յու­թը։ Որ ի՞նչ լինի։ Որ ի՞նչ տա դի­տող­նե­րին։ Ի՞նչ ճշմար­տութ­յուն բա­ցի նրանց ա­ռջեւ։ Ի՞նչ օ­գուտ տա այս երկ­րին։ Ա­սենք մար­դիկ տե­սան դա եւ ի­մա­ցան, որ նախ­կին­նե­րը այ այս ժա­մա­նակ՝ այ այ­սինչ վատ բանն են ա­րել։ Ա­սենք ի­մա­ցան։ Ո՞ւ։ Ե՞ւ։  Ի՞նչ պի­տի ա­նեն։ ­Պի­տի ազն­վա­նա՞ն։ ­Պի­տի դառ­նան աշ­խա­տա­սե՞ր, բա­րի՞, վե­հա՞նձն։



Հաջորդ կես էջը՝ կարդալ միայն գրքում

­

     …. ա­րա, ա­նա­սո′ւն, քո ա­րա­ծի ի­մաս­տը ո՞րն է։ Այն ժա­մա­նակ, երբ էդ նախ­կին­նե­րը կանգ­նած էին իշ­խա­նութ­յան գլուխ՝ դու նրանց մա­սին կես հատ վատ խոսք ա­սե՞լ ես, այ մարմ­նի ին­տիմ մա­սի գլուխ, այ վախ­կոտ պոռն­կոր­դի։ Քն­նա­դա­տե՞լ ես, ծաղ­րե՞լ ես։ Ան­գամ ծպտունդ չի լսվել, սրի­կա։ Ա­վե­լին՝ ինչ կա­րո­ղա­ցել ես՝ լավ էլ փախց­րել-տա­րել ու վա­յե­լել էս էդ նախ­կին­նե­րից։ ­Բա հի­մա ին­չի՞ ես ակ­տի­վա­ցել, այ պա­սիվ պիդր։

     Ես գի­տեմ, թե ին­չի։ ­Հա­յոց պատ­մութ­յուն, գրիր, որ դու էլ ի­մա­նաս, թե ին­չու։

     Ն­րա հա­մար, որ երկ­կող­մա­նի հե­տույք սո­ղոս­կես։ Երկ­կող­մա­նի, այ­սինքն՝ եր­կու ուղ­ղութ­յամբ։ Ա­ռա­ջին՝ դու ցան­կա­նում ես հար­մար տե­ղա­վոր­վել ներ­կա իշ­խա­նութ­յուն­նե­րի հաստ ա­ղի­քում, որ քեզ լավ «նա­յեն»։ Երկ­րորդ. ոռ­նում ես, քեզ պատ­ռում ես, որ ամ­բո­խին դուր գաս։ Որ քեզ լայ­քեն ու ա­սեն «սիրտ­ներս հո­վաց­րեց»։ Ու դու կոչվում ես արտի՞ստ, այ մայրաքուն։ Ու դու բեմի վրա խաղում ե՞ս… Ու դու առավոտյան կամ երեկոյան հաղորդումներ ե՞ս վարում, բոզորդի։

     Ու քեզ հանրությունը դիտում է՞։ Չի ասո՞ւմ «ծախու բոզաձագ»։ Ինչո՞ւ չի ասում։ Չի հասկանո՞ւմ, թե նա էլ է քո պես փչացած շուն։

­     Դե հի­մա տես, այ սրտե­րի օ­դո­րա­կիչ, այ հան­րութ­յան հարճ։ ­Բա քո չե­ղած ու­ղե­ղի հետ­նա­խոր­շե­րում չի՞ առ­կայ­ծում մտքան­ման մի բան, որ այդ ամ­բո­խը քեզ պետք չի։ Որ այդ ամ­բո­խը վտան­գա­վոր բան է։ Ամ­բո­խը զազ­րե­լի, եղ­կե­լի բան է։ Ամ­բո­խը, մա­նա­վանդ քրիս­տոն­յա­յի հա­մար՝ ա­մե­նաա­նարգ, ա­մե­նա­պիղծ բանն է, ո­րով­հե­տեւ ամ­բո­խը խա­չել տվեց ­Հի­սու­սին։ ­Բա դուք ին­չի՞ եք այդ­քան սի­րում էդ գաղ­ջութ­յա­նը, հը՞։ Ի՞նչ է տա­լու ձեզ, ին­չո՞վ է պա­տաս­խա­նե­լու։ ­Սի­րե­լո՞ւ է, թե՞ կո­խե­լու է մին­չեւ կո­կորդդ։ Ին­չի՞ ես դու գնում ու պառ­կում դրանց տակ, ա­րա, ի՞նչ ես ու­զում դրան­ցից։ Ին­չի՞ ես սեր կոր­զում ան­սեր զանգ­վա­ծից։ Ն­րա սե­րը տե­ւում է մի քա­նի րո­պե, ո­րից հե­տո նա քեզ հանձ­նում է դահ­ճին։

     Ո՞նց չեն ա­մա­չում այս ա­նարգ­նե­րը, այս պղծա­մոլ­նե­րը։

     Ըն­կել եք ամ­բողջ օ­րը «հան­րութ­յուն», «ժո­ղո­վուրդ», «քա­ղա­քա­ցի» ա­սե­լով ման եք գա­լիս։ Ի՞նչ ուժ է տա­լիս դա ձեզ։ Ի՞նչ եք ու­զում, որ ձեզ ա­նի հան­րութ­յու­նը։ ­Հան­րութ­յու­նը դեմք չու­նի, հան­րութ­յու­նը հո­գի չու­նի, հան­րութ­յու­նը ա­մոթ, ու­ղեղ ու սիրտ չու­նի, բայց հան­րութ­յունն ու­նի …լիր։

     Հան­րությունից կոխ­վե­լու էս ի՜նչ ցան­կութ­յուն ու­նեք դուք, այ անձ­նա­ծախ­ներ։

­     Ձեր սի­րած ամ­բո­խի եւ հան­րութ­յան հա­մար կա­րե­ւո­րը պահն է, ժա­մա­նա­կա­հատ­վա­ծը։ Դու պիտի ամբոխահաճո լինես այդ պահին: Ամ­բո­խա­հա­ճո էլ չէ, գջլո­տա­հա­ճո։ Ո՞րն է դա։ ­Դա այն է (200 ան­գամ գրել եմ), թե տվյալ ժա­մա­նա­կա­հատ­վա­ծում «մե­ծա­մաս­նութ­յուն» ան­վան­վող սա­պո­նա­ջուրն ինչ եւ ում է սի­րում ու ինչ եւ ում չի′ սի­րում։ Իսկ դա էլ այն­քան ա­րագ է փոխ­վում, որ էս լայվ մտնող ի­դիո­տը ար­դեն սկսում է խառն­վել, ու չկողմ­նո­րոշ­վել, թե ին­չից խո­սի, որ գջլոտ­նե­րի դու­րը գա, լայք դնեն ու գրեն vay cavt tanem srtics xosacir. Ա­յո, եր­բեք չես հաս­կա­նա, թե գջլոտ­ներն օր­վա որ ժա­մին ում են սի­րում եւ ում չեն սի­րում։ Ե­րե­կո­յան մի  գոր­ծի­չի մա­սին գրում են jujult utem, duxov dranc kzcru, ա­ռա­վոտ­յան գրում են erexed achqit araj merni. Դ­րա հա­մար էլ դե­րա­սան կոչ­ված ի­դիոտն իր օր­վա ա­սե­լի­քը հստակ հար­մա­րեց­նում է գջլո­տի օր­վա ցան­կութ­յուն­նե­րին։ ­Մի բան, որ նա ան­փո­փոխ է ա­նում, դա սա է. ե­թե գջլոտ­նե­րը իշ­խա­նութ­յան դեմ են՝ ին­քը պի­տի հայ­հո­յի իշ­խա­նութ­յուն­նե­րին ու պաշտ­պա­նի ընդ­դի­մութ­յուն­նե­րին։ Ե­թե գջլա­բա­նակն այդ օ­րը եւ այդ ժա­մին իշ­խա­նա­սեր է՝ նա պի­տի լպստի իշ­խա­նութ­յուն­նե­րի ա­մոր­ձի­նե­րը եւ ա­մե­նա­վեր­ջին խոս­քե­րով հայ­հո­յի ընդ­դի­մութ­յուն­նե­րին։ Եւ նա դա պի­տի ա­նի բա­ցա­հայտ հա­ճո­յա­խո­սութ­յուն­նե­րով, ան­թա­քույց գո­վա­սանք­նե­րով եւ մյուս­նե­րին հայ­հո­յի՝ ա­մե­նա­գար­շե­լի ար­տա­հայ­տութ­յուն­նե­րով։

­     Մի րո­պե, է՞։

     Ես սա չեմ ա­սում, որ կար­դաք, ա­սեք՝ «­Վայ, ինչ ա­հա­վոր ա» ու պրծնի գնա։

     Ոչ։ ­Բան կա, որ գու­ցե դուք չեք հաս­կա­նում։

­     Դուք հաս­կա­նո՞ւմ եք, որ այս մար­դը կոչ­վում է ար­տիստ։

     Ար­վես­տա­գետ։

     Ս­տեղ­ծա­գոր­ծող։

     Մ­տա­վո­րա­կան։

     Ու նա բո­լո­րի աչ­քի ա­ռաջ հե­տույք է սո­ղոս­կում, բո­լո­րի աչ­քի ա­ռաջ ա­տե­լութ­յուն է տա­րա­ծում, իսկ դուք եր­կու բան եք ա­սում։ ­Կամ ա­սում եք.

     - ­Հա, դե լավ, մեր ­Գանդեւոզն ա։

     ­Կամ ա­սում եք.

     - ­Ցավն էլ տա­նեմ ի­րա։

­     Դուք ար­ժեք­նե­րից եք խո­սում, նոր, հզոր ու ար­դար ­Հա­յաս­տա­նից եք խո­սում, բայց մի 10-20 մարմ­նա­վա­ճա­ռի թու­լա ձեր աչ­քի առ­ջեւ ա­մեն օր քծնանք, ա­տե­լութ­յուն, կռիվ ու թշնա­մութ­յուն են տա­րա­ծում, իսկ դուք ա­սում եք.

     - ­Հա, դե լավ, մեր ­Գանդեւոզն ա։

      հարցնեք.

     - Էս մար­դու խո­սե­լու մո­տի­վա­ցիան ո՞րն էր, դրա տա­տին պայ­թի…

­     Չէ։ ­Կա­րե­ւո­րը «սրտիցդ» խո­սա՝ լայք ա­նես, «սրտիցդ» չխո­սա՝ գրես «ծախ­ված տա­կանք»։

     Ու ինքդ դառ­նաս լայք ա­նող ծախ­ված տա­կանք։

­     Դուք ար­ժեք­նե­րից եք խո­սում, բայց ու­րի­շի փո­ղե­րը հաշ­վող նա­խանձ պա­րա­զի­տին չեք ա­սում «նա­խանձ, պա­րա­զիտ»։ ­Դուք ա­սում եք՝ «­Պայ­քա­րող տե­սակ»։

     Ա­մոթ չի՞ ձեզ։

     ­Բա պա­ռակտ­վածն ինչ­պե՞ս է լի­նում։

­     Բա ա­մոթ չի՞ պա­ռակտ­ված լի­նե­լը։ Ան­պատ­վա­բեր չի՞։

­     Կեղ­տո­տութ­յուն չի՞ ինչ-որ մե­կի կող­մը բռնե­լը, այ­սինքն՝ նրա տա­կը պառ­կե­լը։ ­Բա դուք բո­ղո­քում եք, որ ձեզ պա­ռակ­տում են, բայց եր­բեք չեք ա­սում՝ ա­րա, ես խի՞ եմ պա­ռակտ­վում, ես հո պի­դա­րա՞ստ չեմ, որ ինձ բռնեն, կզաց­նեն, չո­քաց­նեն ու պա­ռակ­տեն։

­     Դե հի­մա, ա­րի ա­սեմ, քեզ, պա­ռակտ­ված ախ­պեր։

     Ախ­պեր հա­մար 1։ ­Դու իշ­խա­նութ­յուն­նե­րին դե՞մ ես, վատ չի, դեմ ե­ղիր։ ­Բայց դու հենց նոր, հենց նոր… գի­տե՞ս ինչ ա­րե­ցիր։ ­Դու գո­վե­ցիր մի հատ ա­պուշ ընդ­դի­մա­դիր գոր­ծի­չի, ո­րը անգ­րա­գետ, վնա­սա­կար ու ծախ­վա­ծի մեկն է։ Ին­չի՞ գո­վե­ցիր։ Ին­չի՞ լայք դրե­ցիր։ Ին­չի՞ հա­մար։ Սր­տիցդ խո­սե՞ց։ Ա­րա, էդ գոր­ծի­չը, ճիշտ է՝ իշ­խա­նութ­յուն­նե­րի դեմ, բայց  սուտ բան ասաց։ Ու ասաց իր շա­հե­րի հա­մար, իր փո­ղի հա­մար։ ­Դու ին­չի՞ լայ­քե­ցիր։ Ա­րա, սուտ ա խո­սա­ցել, ին­չի՞ ես լայ­քում ստա­խո­սին։ ­Հի­մա դու ի՞նչ ա­կն­կա­լիք­ներ ու­նես։ Չ­լի­նի՞ ու­զում ես, որ ա­պա­գա­յում լավ լի­նի։

­     Չի լի­նե­լու, ախ­պեր, եր­բեք չի լի­նե­լու։ Ո­րով­հե­տեւ դու փչա­ցած, ա­պու­շի մեկն ես։ Ու շատ սխալ կլի­նի, որ փչա­ցած ա­պու­շի մե­կը լավ ապ­րի այս երկ­րում։


     Սրան հաջորդող մեկուկես էջը՝ կարդալ միայն գրքում

­     

……Հի­մա դու, պա­ռակտ­ված Ախ­պեր 2։ Իշ­խա­նա­սե՞ր ես, իշ­խա­նութ­յուն­նե­րի՞ն ես սի­րում։ ­Լավ ես ա­նում, սի­րիր, քեզ ո՞վ է բան ա­սում։ ­Բայց երբ իշ­խա­նա­կան պատ­գա­մա­վոր­նե­րից մե­կը բա­ցա­հայտ քծնում է ի­րե­նից բարձ­րին՝ ին­չի՞ նրան չես ան­վա­նում քծնող։ Ին­չի՞, ա­րա։ Ն­րա հա­մար, որ ի­րեն հա­մա­րում ես «նո­րե­րի՞ց»։ ­Բայց ի՞նչ կապ ու­նի նորն ու հի­նը, ե­թե նա սուտ խո­սե­լով քծնել ու հա­ճո­յա­ցել է։ Ի՞նչ կապ ու­նի, ա­սա′։ ­Դու չէի՞ր ստի, կեղ­ծի­քի, ա­տե­լութ­յան ու նման բա­նե­րի դեմ պայ­քա­րում։ ­Բա հի­մա, երբ էս մե­կը քծնում է՝ ին­չի՞ ես ա­սում «­Լավ ա­րեց»։ ­Բա դու մարդ ես, չէ՞, դու ըն­տա­նիք ու­նես, կին ու­նես, ե­րե­խա ու­նես։ Ու նրանց բո­լո­րի աչ­քի ա­ռաջ էս մար­դը քծնեց։ Ու դու բարձ­րա­ձայն չասացիր՝ «Ա­րա, էս ի՞նչ կեղ­տոտ գյա­դա ա էս պատ­գա­մա­վո­րը»։ Ին­չի՞ չասացիր, հարց եմ տա­լիս քեզ։ Ա­րա, բա դու ու­զում ես վա­ղը մյուս օ­րը լավ ապ­րես, դու հի­մա ին­չի՞ ես կեղ­ծի­քը պաշտ­պա­նում։ ­Թե՞ դու էլ ես ու­զում դառ­նալ ոհ­մակ։ ­Դո՞ւ էլ ես ու­զում դառ­նաս «շա­տեր»։ Ա­րա, դե­բիլ, ե­թե ու­զում ես՝ դու լավ չես ապ­րե­լու, դե­գե­նե­րատ, դու ճշմար­տութ­յան դեմ ես գնում, հի­մար, դու հի­մա նրա հետ միա­սին ստում ես։ ­Դու հաս­կա­նո՞ւմ ես, որ կրկին ստե­րի վրա ես սար­քում նոր կյան­քը։ ­Դու նոր ­Հա­յաս­տա­նը ստեղ­ծում ես կեղ­ծի­քի, քծնան­քի, չա­րութ­յան եւ ա­տե­լութ­յան հիմ­քե­րով։ ­Դու «նախ­կին ու ներ­կա» կռիվ-կռիվն ես խա­ղում ու չես հաս­կա­նում, որ հի­մա­րա­գույն, ա­նի­մաստ, դա­տարկ ու վնա­սա­կար բան ես ա­նում։ ­Քո խոս­քե­րով ա­սեմ, դե­բիլ. դու պաշտ­պա­նում ես ոչ թե ճշմար­տութ­յու­նը, այլ՝ մի քծնող բո­զի տղու, ու դա ա­նում ես միայն նրա հա­մար, որ իբր նա քոնն ա, նա նոր ա, նա լավն ա։

­     Քո՞նն ա։

     Ու­րեմն ոչ սա­րե­րի հե­տեւում մնացած կա­շա­ռա­կե­րութ­յունն էլ ա քո­նը, սուտն ու կեղ­ծիքն էլ ա քո­նը, աղ­քա­տութ­յունն ու բռնութ­յունն էլ ա քո­նը։

­     Սաղ քոնն են։ ­Կե՛ր։

     Жри, сука, քեզ է′դ ա հաս­նում։

     Ու դու ա­վե­լի վատ ես ապ­րե­լու։

­     Մի բան էլ ա­սեմ, ա՛յ չտես։

­     Դու քո հնա­ցած փչա­ցա­ծութ­յամբ ա­պա­ցու­ցում ես, որ կի­սա­վարտ օր­գա­նիզմ ես։ Ո­րով­հե­տեւ դու չգի­տես, որ եվ­րո­պա­ցի մար­դիկ նման ձե­ւով չեն ապ­րում։ Ն­րանց ու­ղե­ղում չկա այս պոռն­կա­հո­գի «կռու­տի­տը»՝ «­Հա, հա, դե լավ, դե հա, դե մեր ­Գանդեւոզն ա, դե հի­մա, ո­չինչ»։ Ն­րանց ու­ղե­ղում կա՝ լավ ու վատ։ ­Կա ճիշտ ու սխալ։

     Ն­րա ու­ղե­ղում չկա ԿՌՈՒՏԻՏ։

     ­Քո ու­ղե­ղում կա։

     Ու էն ինչ-որ կա՝ մնա դրա հետ, մնա տե­ղումդ, էդ է′լ է քեզ շատ։



     Մյուս հատվածները կարդալ միայն գրքում


----

-----