Մարտի 16-ի ներկայացումը

կկայանա կարանտինի

ավարտից մեկ շաբաթ հետո,

Ձեր տոմսերն ուժի մեջ են

ՄԻՇՏ



­     Այն հանգամանքը, որ հայ լրագրողների 88 տոկոսը եղել, կա եւ մնում է որպես մարմնավաճառ, չենք քննարկում, բայց 2000-ականների սկզբներից…

     Չէ, մին­չեւ 2000-ա­կան­նե­րի սկզբնե­րին անց­նե­լը՝ եր­կու խոս­քով նկա­րագ­րեմ, թե ինչ է նշա­նա­կում 2015-2018-ի տե­ղա­կան լրատ­վա­կան կայք։ ­

     Դա մի կի­սա­քանդ վար­ձած բնա­կա­րա­նի փոքր սեն­յակ է, կի­սաճ­ղած պաս­տառ­նե­րով։ ­Սեն­յա­կում կա է մի հատ ջար­դու­խուրդ ե­ղած վին­դոու­զով «աշ­խա­տող» հա­մա­կարգ­չան­ման աղ­բա­ման, եր­կու հատ ներ­կը թա­փած սե­ղան, կես հատ ճռռա­ցող ա­թոռ, չորս մոխ­րա­ման, մեկ տպիչ եւ եր­կու բո­զի տղա։ Եր­կուսն էլ դպրո­ցը չա­վար­տած, անթ­րաշ վզե­րով չմո­ներ են, ձեռ­նե­րին 40.000-նոց անդ­րոի­դով աշ­խա­տող ճխլած տրուբ­կեք, ո­րոն­ցով ի­րենք միշտ կա­պի մեջ են քա­ղա­քա­կիրթ աշ­խար­հի հետ։ Ս­րանք մտնում են սոց. ցան­ցեր, փնտրում-գտնում են ա­մե­նա­կեղ­տոտ բո­ղո­քա­վոր լա­կոտ­նե­րի ցփխած զա­ռան­ցանք­նե­րը, հե­տո ի­րենց նման մյուս չմո կայ­քե­րից հա­վա­քում են «չեք կա­րող չհուզ­վել ու չփշա­քաղ­վել» տե­սա­կի նյու­թեր՝ նա­խա­տես­ված աղ­տոտ հո­գի ու­նե­ցող օգ­տա­տե­րե­րի հա­մար, ո­րոնք շատ են։ Ա­սենք էն­տեղ մի ու­րիշ մարմ­նա­վա­ճա­ռի հետ­նորդ հնա­րել է հեծկլ­տա­խառն մի ա­նաս­նութ­յուն, ա­սենք՝ «­Մե­ռած զին­վո­րի նա­մա­կը»…Ի­րենք նաեւ գի­տեն, որ լու­րեր կար­դա­ցող կեղ­տոտ մարդ­կանց ա­ռա­ջին հեր­թին դուր է գա­լիս «է­սին­չը մեր հաշ­վին հարս­տա­ցավ, մեզ ծե­ծե­ցին, մեր փո­ղե­րը տա­րան, զին­վո­րից վարկ ու­զե­ցին» կար­գի пошлятина. ­Հե­տո հնար­վում է մի 4-5 աղ­քա­տի բնա­կա­րա­նի նկար (ի­րենց ա­տամ­նա­թափ բնակ­չութ­յամբ), մի 6-7 մեռ­նող է­րե­խա «ե­թե չեք կա­րում օգ­նեք, գո­նե տա­րա­ծեք» շար­քից։ Էդ­պես դնում են կայ­քում ու ղրկում են ֆեյս­բուք­նե­րում ծվա­րած ի­րենց ծա­նոթ ֆեյ­քե­րին, որ սրանք տա­րա­ծեն «Շ­տապ, շտապ, շտապ»։ ­Հա, նաեւ գտնում են Ի­րա­քի կամ ­Սի­րիա­յի պա­տե­րազ­մից հատ­ված­ներ, սար­քում են «­Հայ դի­պու­կա­հա­րը սատ­կաց­նում է ադր­բե­ջան­ցուն» ու լցնում ցանց, ո­րով­հե­տեւ, գի­տեն՝ մի 25.000 էշ կհա­վա­տա դրան։ Ու սոց. ցան­ցե­րի լսփռված լու­րե­րի եւ աձնանդամի կա­րոտ էգ ոչխարները դնում են ի­րենց է­ջե­րին ու քո­մեն­թում։


ԲԱՑ ԹՈՂՆՎԱԾ ՄԱՍԸ ՀԱՍԱՆԵԼԻ ԿԼԻՆԻ ՄԻԱՅՆ ԳՐՔՈՒՄ


­     Էս երկու …տղաներն այս ամենն անում են, վեր­ջում էլ գնում են տուն ու շտապ քնում, ո­րով­հե­տեւ ա­ռա­վոտ 5-6-ին պի­տի ել­նեն, գնան ի­րենց մա­մա­նե­րին տրա­սից հավ­քեն, բե­րեն տուն, մայ­րը թանկ բան է ի վեր­ջո։

     Ու երբ սրանք էլ լա­ցե­լու, ոռ­նա­լու կամ բո­ղո­քե­լու նյութ չեն ու­նե­նում՝ սկսում են նա­ցիո­նալ-դե­բի­լիզմ ար­տա­հայ­տող լրիվ էշ բա­ներ դնել, ա­սենք՝ «­Լեո­նար­դոն իր կո­դը գրել է հա­յե­րեն», «Աշ­խար­հը ստեղծ­վել է հա­յե­րից» ու ընդ­հան­րա­պես ոչ միայն մար­դիկ են հայ, այ­լեւ բո­լոր կեն­դա­նի­նե­րը, մա­նա­վանդ ոչ­խա­րները…

     Իսկ դա հենց ոչ­խար­նե­րի հո­տին դուր է գա­լիս։ Ոչ­խար ձա­ձա­ներն ու տոյտ­յա­նե­րը ոչ մի ին­դի­վի­դո­ւալ բան չու­նեն, անձ­նա­կան ո­չինչ չու­նեն, նրանց հա­մար ոչ մի ին­տիմ բան չկա, դրա հա­մար էլ ա­մոթ չու­նեն, նրանք «ես» չու­նեն։ Դ­րա տե­ղը, ու­նեն միայն «մենք»։ ­Մենք, մենք, մենք… Անձ­նա­կան հպար­տութ­յուն չու­նեն, դրա հա­մար էլ ու­նեն միայն «մենք»…

­     Հա, մի կա­րե­ւոր բան էլ ա­սեմ։

     Ս­րանց, էս ա­նա­սուն լրագ­րո­ղա­կան ոհ­մակ­նե­րի պատ­ճա­ռով, ա­զա­տագ­րա­կան պայ­քա­րը վեր­ջա­ցավ, դա­սա­կար­գա­յին պայ­քա­րը սկսվեց։ ­Հի­մա ինչ­քան bozitgha.am կա, սկսել են՝ է­սինչն էս­քան փող ու­նի, է­նինչ էն­քան տուն ու­նի, իսկ մենք չու­նենք, է­սին­չի ու­նի­տա­զի կա­փա­րի­չի փո­ղե­րով 72 հատ տանկ կա­րե­լի էր գնել… Ու նման գռեհ­կութ­յուն, նա­խա­տես­ված թրի­քից կա­ռուց­ված հո­գի ու­նե­ցող մարդ­կանց հա­մար։

     Հ­ա,      նման մի բան ա­րե­ցին 2010-ին, ե­թե չեմ սխալ­վում։ Իսկ ե­թե սխալ­վում եմ՝ լավ եմ ա­նում, ո­րով­հե­տեւ ես ձեզ­նի′ց դա եմ սո­վո­րել։ ­Հա­մա­ցան­ցում հոդ­ված­ներ հայտն­վե­ցին այն մա­սին, որ մեր նա­խա­գահ­նե­րից մե­կի կա­րո­ղութ­յունն անց­նում է չորս թե՞ վեց մի­լիար­դից։ Ի՞նչ ա­սեմ, կար­դա­ցի ու ասացի՝ «Ա­րա դե ա­մոթ չու­նեն, է­լի, չորս մի­լիարդ ո՞նց են կա­րո­ղա­ցել գցել մեր էս ժո­ղովր­դի վրա­յից»։ ­Բայց էդ օ­րը ես խմել էի 800 գրամ ջին…


ԲԱՑ ԹՈՂՆՎԱԾ ՄԱՍԸ ՀԱՍԱՆԵԼԻ ԿԼԻՆԻ ՄԻԱՅՆ ԳՐՔՈՒՄ


­     …Հա, վե­րա­դառ­նանք լրագ­րող­նե­րին։ Դ­րանք դնում են քա­րու­քանդ ե­ղած տնե­րի նկար­ներ, տա­կը գրած՝ օգ­նեք աղ­քա­տին, չեք օգ­նում, share ա­րեք»։ Մի հարց­նող լի­նի՝ քո օ­գո՞ւ­տը որն է էդ share-ից, այ գռե­հիկ մարմ­նա­վա­ճա­ռի ազդրերի են­թա­հան­գույց։ Ու ա­մե­նազզ­վե­լին էն է, որ էս ա­մեն ին­չը գնում է «­Հա­րուստ­նե­րը վատ մարդ են» կար­գա­խո­սով։ ­Հաս­կա­ցանք, որ հա­րուստ­նե­րը վատն են, բայց արդ­յո՞ք քո նման ու­ղե­ղից աղ­քատ­նե­րը լավն են, էշ։

­     Բայց էս ա­մեն ին­չի ա­մե­նա­մեծ է­շե­րը, մեկ է՝ դրանց կայ­քե­րը մտնող­ներն են, ո­րով­հե­տեւ եր­կու ոտ­քե­րի վրա քայ­լող մար­դը՝ նման բան չի ա­նի։

­     Հա­յոց պատ­մութ­յուն, սա քո է­ջե­րում ան­պայ­ման գրան­ցիր… ­Չէ, մին­չեւ գրան­ցե­լը գրեմ, թե ինչ­պի­սի­ն էր լի­նում նման կայ­քե­րի խմբագ­րա­կան ա­ռօր­յան, 2013-ից 2018-ը։

­     Շե­ֆը գո­ռում է լրագ­րող­նե­րից մե­կի վրա.

     -Ա­րա, այ ու­ռոդ, է­սօր է­լի լայ­քե­րի քչութ­յուն ա նկատ­վում մեր մոտ։

     - Ի՞նչ ա­նեմ, շեֆ ջան, 2 օր ա ոչ մե­կը չի ծեծ­վում, դա­ժե աս­ֆալ­տին փռվող չկա։ ­Մի խոս­քով՝ լուր չկա։

     - ­Լուր չկա՝ նա­ցիո­նա­լիզմ գցեք մի քիչ, է­շե­րը սի­րում են դա, էն բա­նե­րից դրեք, էն՝ ինչ գյու­տեր են ա­րել հա­յե­րը, 20 հայ որ ե­սի­մինչ ա­րե­ցին… ­Կամ ե­գիպ­տա­կան հայ թա­գու­հի­ներ… Չ­կա՞ նման հի­մա­րութ­յուն…

- ­Սաղ ար­դեն 50 ան­գամ դրել ենք։

     - Գ­նա­ցեք մի հատ քյա­սի­բի տուն նկա­րեք, բե­րեք դրեք, բայց տա­կը գրեք, որ ա­զա­տա­մար­տիկ ա, թող ծծե­րը փսկած կնա­նիք մտնեն տա­կը գրեն՝ վայ թա­ղեմ ձեզ…

     - ­Բայց շեֆ, ծծե­րը փսկած կնանիք արդեն սաղին թաղել են, մարդ չի մնացել։

     - ­Դե բան արեք… Մի հատ է­րե­խի նկար գտեք, տա­կը գրեք, որ վաԴ ա ին­քը, էդ շատ են սի­րում…

     - Էլ է­րե­խու դեմք չի մնա­ցել ին­տեր­նե­տում, շեֆ, ա­նուն էլ չի մնա­ցել՝ ­Հա­կո­բի­կը, ­Գո­ռի­կը, ­Մո­ռի­կը՝ սաղ դրել ենք։

     - Լ­սի, մեզ պի­տի շա­տե­րը կար­դան, չէ՞։ Իսկ երբ որ ա­սում ենք շա­տեր, ու­րեմն էդ շա­տե­րը կեղ­տոտ մար­դիկ են, չէ՞։

     - ­Շատ կեղ­տոտ ու զզվե­լի։

     - Աբ­րես։ ­Բա կեղ­տոտ ու զզվե­լի մար­դիկ ի՞նչ են սի­րում ա­մենից շատ։

     - ­Հու­զիչ նյու­թեր, բայց տա­կը գրված՝ «­Դուք չեք կա­րող նա­յել ա­ռանց հուզ­վե­լու», էդ նրա հա­մար ա, որ էդ ե­թիմ­ներն նա­խօ­րոք ի­մա­նան, որ հուզ­վե­լու են։

     - ­Բա պի­տի հուզ­վե՞ն, որ ախ­կոն դուրս գա մեջ­նե­րից, նոր­մալ մար­դը խի՞ պի­տի նի զա շտո տե­ղը հուզ­վի… Գ­րի՝ հու­զիչ դեպք…

     - Ա­վե­լի լավ ա գրենք՝ չեք կա­րա նա­յեք ա­ռանց փշա­քաղ­վե­լու։

     - ­Բա դե ա­րա­գաց­րա… ­Հա, իսկ թա­լան­ված փո­ղե­րի՞ց ինչ կա, վա­ղուց նման նյութ չենք դրել։

     - ­Թա­լան­ված­նե­րից կոնկ­րետ հի­մա չկա…

     - Ի՞։ Չ­կա՝ հնա­րեք ա­րա, բան ա­րեք, մի հատ մեծ ու թան­կա­նոց տան նկար գտեք ին­տեր­նե­տում, վրան գրեք պատ­գա­մա­վոր ­Գա­դիկ ­Բան­դիկ­յա­նի տու­նը ու տա­րա­ծեք։ ­Չէ, գրի Ար­ցախ­ցի պատ­գա­մա­վոր ­Քան­թիկ­յա­նի ու­նեց­ված­քը։

     - ­Լավ բան ա­սիր, շեֆ, շատ ու շատ չմո­ներ կմտնեն տա­կը ու ա­րեւ կթա­ղեն։

     - ­Շատ ու շատ չէ, է՞… ­Մի մի­լիոն չմո լայք կտա, կես մի­լիոնն էլ կգրի «vay takanq talanchi zzvanq»:

­     Բա՞։

     Այ հի­մա, ­Հա­յոց պա­տութ­յուն, գրիր, որ. «­Հայտն­վել էին լրագ­րո­ղա­կան կայ­քեր…»

­     Չէ, ­Հա­յոց պատ­մութ­յուն, մի հատ նկա­րագ­րեմ 2003-2007 թվա­կան­նե­րի ընդ­դի­մա­դիր թեր­թի խմբագ­րութ­յան ա­ռօր­յան, նոր կա­սեմ, կնշես։

     Ա­սենք ընդ­դի­մա­դիր թերթի խմբագ­րա­տուն 2005

     - Ա­րա, է­սօր­վա թեր­թի ա­ռա­ջին է­ջին ոչ մի բա­ցա­հայ­տում չկա, սա ո՞նց հաս­կա­նանք։

     - ­Շեֆ ջան, ե­սիմ, կոնկ­րետ նյութ չգտանք։

     - Ա­րա, ու­րեմն մի հատ պատ­գա­մա­վոր, մի հատ ա­լի­գարխ չկա՞, որ խայ­տա­ռակ ա­նենք։ ­Թա­ղա­պետ, մա­ղա­պետ չկա՞, որ նոր տուն-մուն ա­ռած լի­նի՝ դնենք գլխա­վոր է­ջին ու գրենք «Ա­հա թե ին­չեր են սար­քում ձեր փո­ղե­րով, ժո­ղո­վուրդ»։

     - Չ­կա։

     - Ա­րա… բան ա­րեք՝ գրենք, որ էն գոր­ծա­րար ­Բա­բիկ ­Գա­ռնուկ­յա­նը տղու հա­մար ­Ռոյլս ­Ռոյս ա ա­ռել։

     - ­Դա վտան­գա­վոր ա, շեֆ, մի ան­գամ դրե­ցինք՝ 10 հո­գով է­կան տփե­ցին։

     - Ա­րա, ­Գա­ռնուկ­յա­նենք տփե­ցին, բայց էն ­Բա­բու­շան­յա­նենք 10.000 դո­լար ղրկե­ցին։ ­Բա դու չգի­տե՞ս, որ մի ա­լի­գար­խը տփում ա, մյու­սը փող ա տա­լիս։

     - ­Բայց տփում են։

     - ­Բայց փող են տա­լիս։

     - ­Բայց էդ փո­ղե­րից մի օր մեզ բան չհա­սավ։

     - Էս տպի, մյուս տփե­լուն կտամ…

     - ­Բա որ Գա­ռնուկ­յա­նը չտփի, այլ դա­տի տա ու դա­տը շա­հի, ին­քը ­Ռոյս ­Ռոյս չի ա­ռել ի­րա տղուն։

     - ­Մենք էլ հեր­քում կտանք։

     - ­Բա էլ ի՞նչ օ­գուտ։

     - ­Բայց ինչ դե­բիլ ես դու։ Ա­րա, մենք ­Ռոյս ­Ռոյ­սի նյու­թը դնում ենք ա­ռա­ջին է­ջին ու դա կար­դում են 5-ից 7000 մարդ։ Իսկ հեր­քու­մը՝ փոքր տա­ռե­րով դնում ենք վեր­ջին է­ջի ա­մե­նա­տա­կը ու դա կար­դում են 50 մարդ, էն էլ կար­դում են, որ «­Ծախ­ված դա­տա­րա­նի ո­ղոշ­մամբ՝ մեզ ստի­պե­ցին, որ հեր­քում տանք»։

     - ­Պարզ ա։

     Այ էդ­պես։ ­Հայոց պատմություն, նշիր, որ տա­րի­նե­րով, տաս­նամ­յակ­ով, քսանամյակով՝ սուտ, կի­սա­սուտ ու կի­սաճշ­մար­տան­ման լու­րեր են դրել ու դրա­նով էլ կե­րակ­րել են էս մարդկանց։

     Ու նրանք կե­րել են……


ԲԱՑ ԹՈՂՆՎԱԾ ՄԱՍԸ ՀԱՍԱՆԵԼԻ ԿԼԻՆԻ ՄԻԱՅՆ ԳՐՔՈՒՄ

     

     Հա, մի բան էլ ասեմ, ուշադիր.

     2016-ի ապ­րի­լի սկզբնե­րին, մո­տա­վո­րա­պես մի 30-40 գլուխ լրա­գող (ա­վե­լի ճիշտ՝ լրագրողիս գլուխ) գրե­ցին, որ մեր բա­նա­կը պատ­րաստ­ված չէ, նա կռվում է հնա­ցած՝ 80-ա­կան­նե­րի զեն­քե­րով, զին­վոր­նե­րը քաղ­ցած են, նրանց սննդի հա­մար մի­ջոց­ներ չկան եւ այլն։

­     Հա­յոց պատ­մութ­յուն, այս­տեղ ու­շա­դիր. այդ նույն ապ­րիլ­յան պա­տե­րազ­մա­կան օ­րե­րին, ո­րոշ քաք-ար­գան­դա­ծին լրագ­րող­ներ նաեւ գրում էին, թե ե­կել են ու շտա­բի պե­տին զե­կու­ցել են, որ թշնա­մին հար­ձակ­վում է, իսկ նա ու­շադ­րութ­յուն չի դարձ­րել ու կոն­յակ է խմել։

­     Մեծ-մեծ տա­ռե­րով գրիր, ­Հա­յոց պատ­մութ­յուն, գրիր. Ն­ման լու­րեր տա­րա­ծող­նե­րի մայ­րե­րը վա­վա­շոտ անձ­նար­մատ­ներ են։ Ն­ման բա­նե­րին հա­վա­տա­ցող­ներ մայ­րերն ա­ռա­վել եւս։

     Այս բո­լոր բա­նե­րը նրանք ա­րե­ցին բա­ցա­հայտ, այ­սինքն այն­պես, որ թշնա­մա­կան մա­մու­լը մի քա­նի րո­պեից ար­տատ­պեց եւ տե­ղադ­րեց իր կայ­քե­րում, գլխագ­րե­լով, որ հա­յերն ի­րե′նք են ա­սում, որ ան­զեն են, քաղ­ցած, կո­ղոպտ­ված եւ այլն, այն­պես որ, դու­խով, տղերք, ջար­դենք հա­յե­րին, պրծնեն-գնան։

­     Բա′։ Ու հի­մա, այս 30-40 գլուխ սե­ռա­զեհ կա­նանց զա­վակ-լրագ­րող­նե­րը ա­զատ ֆռֆռում են։ Ա­վե­լին. նրան­ցից ոչ մե­կի մա­սին ոչ ոք չի ա­սում «տա­կանք, դա­վա­ճան, ստոր, ծա­խու, հե­րոս­նե­րի ար­յան վրա ռեյյ­թինգ կա­ռու­ցող բո­զի վաս­տակ»։

     Ոչ ոք չի ա­սում՝ ե­թե դու խո­սում էիր 80-ա­կան­նե­րի զեն­քե­րից, բեր մի հատ 2020-ա­կա­նե­րի ա­մե­րիկ­յան GAU-8 Avenger-ա­վիահ­րա­նո­թով կրա­կենք փո­րիդ, որ մի­զա­պարկդ տրա­քի ու մա­կե­րի­կամ­ներդ ծվեն-ծվեն ե­ղած տա­րած­վեն ջինջ երկն­քում։

­     Չէ՜… Այս ժո­ղո­վուր­դը եր­բեք դա­վա­ճա­նին չի ա­սի դա­վա­ճան, ո­րով­հե­տեւ ե­թե ա­սի՝ ի­րեն է ա­սե­լու։

     Ի՞նչ ես կար­ծում, ­Հա­յոց պատ­մութ­յուն, 2000-ից մին­չեւ 2020-ը ե­ղե՞լ է մի լրագ­րող, որն այ­լոց զրպար­տե­լով՝ քա­ղա­քա­կա­նա-անձ­նա­կան շա­հեր է հե­տապն­դել։ Ե­ղե՞լ է։ ­Դե ու­րեմն գրիր, որ ե­թե ե­ղել է, ու­րեմն դրանք ոչ միայն հայՈՒ թա­փոն­ներն են ե­ղել, այ­լեւ հանցագործներ։

­     Հա­յոց պատ­մութ­յուն, ուղղակի նշիր։

     Ու­րեմն  2000-ից 2020 թվակա­ններին հա­յոց աշ­խար­հում ա­ռաջ ե­կան լրագ­րող­ներ, ո­րոնք կռիվ գցե­ցին մարդ­կանց մեջ։ ­Սուտ լու­րեր էին տա­րա­ծում։ ­Խա­բում էին։ Ն­րանց մեջ սրում էին նա­խան­ձի զգա­ցու­մը։ ­Պա­ռակ­տում էին նրանց։ Կռ­վաց­նում էին։ Աղ­քատ-հա­րուս­տի կռիվ էին գցում։

     Իսկ դրա­նից գի­տե՞ս ինչ ե­ղավ։

     Գ­րիր, թե ինչ ե­ղավ, ­Հա­յոց ­Պատ­մութ­յուն, մեծ տա­ռե­րով գրիր։

     «ԵՂԱՎ ԱՅՆ, ՈՐ 2007 ԹՎԱԿԱՆԻՑ ՍԿՍԱԾ ՀԱՅ ԺՈՂՈՎՐԴԻՆ ԴԱՐՁՐԵՑԻՆ ԻՐԱՐ ԱՏՈՂ, ԻՐԱՐԻՑ ԶԶՎՈՂ, ԻՐԱՐ ԸՆՏԱՆԻՔ ՀԱՅՀՈՅՈՂ ԱՅԼԱՍԵՐՎԱԾ ԳԱԶԱՆՆԵՐԻ ԱՄԲՈԽ։

     ԿՈՏՐԵՑԻՆ ԱՅՍ ԺՈՂՈՎՐԴԻՆ։ ԲԹԱՑՐԵՑԻՆ։

     ՍՐԱՆՑ, ՀԵՆՑ ՍՐԱՆՑ ՊԱՏՃԱՌՈՎ ՄԱՐԴԻԿ ՍԿՍԵՑԻՆ ԻՐԱՐ ԱՆՎԱՆԵԼ «ՏԱԿԱՆՔ, ԾԱԽՎԱԾ, ԴԱՎԱՃԱՆ, ԹՈՒՐՔ»:     

     ԵՎ ԴԱ ՇԱՐՈՒՆԱԿՎՈՒՄ Է ՄԻՆՉԵՎ ՀԻՄԱ, 2020 ԹՎԱԿԱՆԸ ԵՎ ԿՇԱՐՈՒՆԱԿՎԻ ԴԵՌ ԱՅՆՔԱՆ ԺԱՄԱՆԱԿ, ՈՐՔԱՆ ՍՐԱՆՔ ԿԼԻՆԵՆ։

     ԻՍԿ ՍՐԱՆՔ ՊԻՏԻ ՉԼԻՆԵՆ։

     Այս­քա­նը։

     Գ­նամ մի կտոր սթեյք ու­տեմ, մխի­թար­վեմ։

­     Չէ, մի բան մո­ռա­ցա, ­Հա­յոց պատ­մութ­յուն, սա էլ ան­պայ­ման նշիր.

     Ե­թե կա մի լրագ­րող, ո­րը կյան­քում գո­նե մեկ ան­գամ հրա­պա­րա­կավ սուտ է հնչեց­րել, սուտ լուր կամ տե­ղե­կութ­յուն է հա­ղոր­դել, ե­թե ինչ-որ մե­կին հա­ճո­յա­ցել եւ քծնել է, ե­թե հար­մար­վել եւ պառ­կել է ո­րե­ւեէ իշ­խա­նութ­յան կամ ընդդիմությունների տակ, ե­թե ինչ-որ մե­կին զրպար­տել եւ վար­կա­բե­կել է, եթե մարդկանց պառակտել է՝ ուրեմն նա ծնվել է սիրավաճառ, խառնագնաց, խառնակյաց, լիրբ, անզգամ, ցոփ, ախտաբույծ, ախտասեր, ախտամոլ, հեշտամոլ, ցանկամոլ, ցոփամոլ, պղծասեր, պղծամոլ, տռփասեր, տռփամոլ, տռփոտ, շնացող, շվայտ, վավաշոտ, զազրասեր, անամբողջախուհ, անձնարմատ, վայրագնաց եւ զիջակենցաղ կնոջ արգանդից։

­     Վատ բան ա­սա­ցի՞։ ­Վի­րա­վո­րա­կան բան ա­սա­ցի՞։ Չեմ կարծում։

     Ե­րի­տա­սար­դութ­յուն եւ ­Հա­յոց պատ­մութ­յուն՝ սա հան­կարծ չմո­ռա­նաք։

Ս­րանց դա­տաս­տա­նը ցա­վոտ է լի­նե­լու ու ծո­վից ծով չի լի­նե­լու։ Ս­րան­ցը օվ­կիա­նո­սից օվ­կիա­նոս դա­տաս­տան է լի­նե­լու։ Ս­րանք դա­տաս­տա­նը կլի­նի հան­կար­ծա­հաս ու ող­բեր­գաէ­պի­կա­կան։


     Հատվածն ամբողջությամբ, ինչպես նաեւ բոլոր 200 հատվածները կկարդաք գրքում, որը կհրատարակվի շուտով։

--------------

----------

-------




ՊՈՌՆԿՈՒԹՅՈՒՆԸ ՈՐՊԵՍ

ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԼՐԱՏՎՈՒԹՅԱՆ ՆԱԽԱՊԱՅՄԱՆ

Ուշադրություն

Տվյալ պահին գիրքը գտնվում է հրատարակչատանը, որտեղ սրբագրվում եւ ձեւավորվում է, այնպես որ որոշակի սխալների եւ անճշտությունների համար ներողություն ենք խնդրում

Բաց թողնված մասերը կարելի է կարդալ

միայն արդեն հրատարակված գրքում

(հատված «Ծովից Ծով Դատաստան» գրքից, որը

կհրատարակվի մայիսի սկզբներին)