Մարտի 16-ի ներկայացումը

կկայանա կարանտինի

ավարտից մեկ շաբաթ հետո,

Ձեր տոմսերն ուժի մեջ են

ՄԻՇՏ


8

ԱԽՏԱԲՈՒՅԾ ԲԱՐԵՓՈԽՈՂՆԵՐԸ


­     Հա­յոց պատմութ­յուն, սա ան­պայ­ման նշիր, ո­րով­հե­տեւ կեղ­տար­յու­նութ­յունն ու հո­գե­ւոր պոռն­կութ­յունն ար­դեն սահ­ման­ներ չու­նեն այս երկ­րում։

     Ու­րեմն 2019-20 թվա­կան­նե­րին, քա­ղա­քա­քան դաշ­տում ա­ռաջ ե­կան ոչ իշ­խա­նա­կան եւ ոչ էլ ընդ­դի­մա­դիր գոր­ծիչ­ներ, ո­րոնք ոչ միայն նման վայ­րեր դուրս գա­լու, այ­լեւ ծնվե­լո′ւ ի­րա­վունք չու­նեին։ ­Բայց դրանք չա­փա­զանց ակ­տիվ են, պատ­գա­մա­վոր են, ե­րե­ւա­ցող են, ինչ­պես ա­սում են՝ կար­ծիք ստեղ­ծող են։ Ի՞նչ են ա­նում սրանք։ ­Չէ, ի­րենք իշ­խա­նա­կան չեն, պաշ­տոն­յա չեն, կու­սակ­ցա­կան չեն։ Ի­րենք բա­րե­փո­խող են։ ­Հայ­րե­նի­քի մա­սին մտա­ծող­ներ են, նվիր­յալ­ներ են։ Ու ոնց են դա ա­նո՞ւմ։

­     Դա ա­նում են՝ նախ­կին իշ­խա­նութ­յուն­նե­րին եւ ներ­կա ընդ­դի­մութ­յուն­նե­րին հայ­հո­յե­լով։

­     Հա­յոց պատ­մութ­յուն, դու գի­տե­ի՞ր, որ կա­րե­լի է բա­րե­փո­խում­ներ կա­տա­րել՝ նախ­կին­նե­րին քրֆե­լով։ Ես չգի­տեի։ ­Բայց նման միկ­րոբ­նե­րին սիրող եւ նրանց չհայ­հո­յող հան­րութ­յու­նը կար­ծում է, որ, ա­յո, կա­րե­լի է քրֆե­լով հաս­նել բա­րե­փո­խում­նե­րի։ Ու միայն հայ­հո­յե­լը չէ։ Ս­րա նման­նե­րը կա­րող են դպրո­ցա­կան պիդր-գե­րա­զան­ցի­կի «ան­մե­ղութ­յամբ» ի­րենց շրջա­պա­տից ցան­կա­ցա­ծի վրա գործ կարել, դա­տա­րան­նե­րով քարշ տալ, բանտ նստեց­նել։ ­Կա­րող են եւ ա­նում են։ Ա­նում են, ո­րով­հե­տեւ ի­րենց ղզիկ վար­քի պատ­ճա­ռով շատ են ծեծ­վել կյան­քից։

     ­Վերց­նենք դրան­ցից մի քա­նի­սին, հա­վա­քենք, սեղ­մենք, խառ­նենք ու սար­քենք մեկ անձ։ Ա­սենք մի մեծ միկ­րոբ։ ­Պա­րոն ­Միկ­րոբ կամ տի­կին ­Պան­դե­միա։ (Չ­նա­յած սրանց մոտ պա­րոն-տի­կի­նը խառն­ված են ու չես հաս­կա­նա, թե ինչ սեռ են, ակ­տիվ են, պա­սիվ են, ի­րա­կան են, բո­թեքս արած են, ինչ են)։

­     Վերց­նենք այդ մի հատ միկ­րոբին։ Ու­շա­դիր նա­յել պետք չէ սրա դեմ­քին։ ­Բա­վա­կան է մի քա­նի վայրկ­յան ու­սում­նա­սի­րել հա­յաց­քը եւ միան­գա­մից ի հայտ կգա վար­քագ­ծա­յին ախ­տա­նիշ­ների մի մե­ծա­քա­նակ փունջ։

     Ա­հա, խո­սեց։ ­Խո­սեց կիրթ, գրա­կան, ինչ-որ տեղ նաեւ հա­մա­սե­ռա­մո­լա­կան։ Ու այ­լեւս չես ու­զում լսել։ Ու­զում ես ար­դեն ախ­տո­րո­շել, թե ին­չի՞ց է, ո՞նց է պա­տա­հում, որ նման ախ­տածին­նե­րը մե­ծա­նում են։ Ին­չո՞ւ սրանց պա­տա­նի հա­սա­կում պար­սա­տի­կով չեն սատ­կաց­նում։

     Ու կայ­ծակ­նո­րեն հաս­կա­նում ես, որ սա տռփա­մոլ կնոջ զա­վակ է՝ դա­ժան ման­կութ­յուն ու­նե­ցած, բա­կում միշտ ծեծ­ված, հե­ծա­նիվ չու­նե­ցած, բա­նա­կից թռած։

     Նրան կոն­ֆետ չեն տվել, քաղց­րե­ղեն չեն տվել, աղ­ջիկ­նե­րը չեն տվել, բայց բեյ­նին միշտ տվել են, ով պա­տա­հի։ ­Սա հաս­տատ իր մոր նկատ­մամբ սե­ռա­կան ձգտում­ներ էլ է ու­նե­ցել։ Սկզ­բում ե­րե­ւի խան­դել է հո­րը, թե ին­չու է վեր­ջինս մոր հետ նույն ան­կող­նում քնում, հե­տո սկսել է խան­դել ու­րիշ ձյաձ­յա­նե­րի ու ծյոծ­յա­նե­րի, թե ին­չու են նրանք էլ մոր հետ նույն ան­կո­ղի­նում քնում, եր­բեմն… կամ ա­վե­լի հա­ճախ, քան եր­բեմն…  ­



ԱՅՍ ԲԱՑ ԹՈՂՆՎԱԾ ՄԱՍԸ՝ ԿԱՐԵԼԻ Է ԸՆԹԵՐՑԵԼ ԳՐՔՈՒՄ


     Հա, բայց ին­քը չի բար­կա­ցել ու վրդով­վել։ ­Չի մտա­ծել «Օ, չէ՞ որ սա իմ մայրն է, իսկ մայ­րը սրբութ­յուն է, ինչ­պե՞ս կա­րե­լի է նրան ք……նել»։ Ոչ։ ­Նա նույն­պե′ս ցան­կա­ցել ու­նե­նալ մո­րը։ Ա­յո, սրա մատ­նե­րի դո­ղա­ցող շար­ժում­նե­րը այդ են վկա­յում։ Խիստ խան­դել է ու չի բա­ցառ­վում, որ ի վեր­ջո հա­սել է իր ե­րա­զան­քին։

     Ու հի­մա խո­սում է՝ «­Հան­ցա­գործ­ներ, հա­կա­պե­տա­կան տար­րեր, բան­դիտ­ներ, սրանք էին, որ մեր եր­կի­րը տա­նում էին ու տա­նում են…»:

     Ո՜նց են շրթունք­նե­րը դո­ղում խո­սե­լիս։ Ո՜նց են կի­սա­խամ­րած աչ­քե­րը առ­կայ­ծում։ Ու մտա­ծում ես՝ «Արա, որ­քա՜ն կղկղանք կա սրա ներ­սում… Ախր, ուրիշ ազգերի մոտ սրա նման գարշածին կեղտապիդրներ չեն ծնվում ուղղակի։ Ֆրանսուհու, հոլանդուհու, շվեդուհու արգանդը նման կեղտահոգի բանսարկու չի ծնի։ Ռիսկ չի անի»… Սրան ծնելու համար պիտի արյունապղծությամբ զբաղվել, թե չէ նման զազրանք չի բեղմնավորվի, չի առաջանա։ Հայացքը, հայացքը… Որ­քան չար­դա­րաց­ված հույ­սեր ու սպա­սում­ներ կան դրա մեջ։ Որ­քա՜ն ախտ կա սրտի մեջ։ Որքա՜ն փչացած սպերմա կա մեջը, որ հեսա-հեսա բերանից կթափվի։  ­Եւ բուռն, ան­զուսպ ու ան­դի­մադ­րե­լի ձգտում, ներ­քին մղում՝ դե­պի ա­մե­նա­գար­շե­լի, ա­մե­նաեղ­կե­լի ա­րարք­նե­րը, իհարկե, հանուն ժողովրդի բարօրոթյան։ Բայց իրականում՝ իր կի­սա­վեր ու աղ­տոտ հո­գու բար­դույթ­նե­րը դուրս թա­փե­լու հա­մար։ Ա­սում են, որ նման բա­ներն ա­ռա­ջա­նում են հո­գե­բանական վթար տա­նե­լուց։ ­Բայց նա­յում ես ու տես­նում ես, որ սրա ամ­բողջ կյանք է վթար։ ­Մարմ­նա-գի­տակ­ցութ­յան խան­գա­րու­մից ա­ռաջ ե­կած խիստ գրգռված վի­ճակ, կոր­ծա­նիչ, ա­վե­րիչ ու ագ­րե­սիվ դրսե­ւո­րում­նե­րով։

     Ու սրա այլ տե­սակ­նե­րը կան, կան ա­ռա­վել պրիմիտիվ, ա­ռա­վել գեղ­ցի ու չտես «բա­րե­փո­խող­ներ», որ տաս­նամ­յա­կով ֆեյս­բուք­նե­րում հա­կաիշ­խա­նա­կան գրա­ռում­ներ կա­տա­րե­լով՝ դարձել են ՀՉՀ՝ հայ չմոների հերոս… Ու հե­տեւ­նե­րից հա­վա­քել են հա­սա­րա­կութ­յան թեր­մաց­քին, հան­րութ­յան գարշանքին, ժողովրդի տականքին, ազգի փսլին­քին… Այո, սրա գրառումների տակ միշտ կտեսնեք ազգի քաքին։ Ահա, տեսեք սրա ֆասոնը. հասակը մեկ ու կես մետր, տեսքը եղկելի, մազերը թափած, աչքերը նման հավի հեշտոցի…  Բայց նա բարեփոխող է։ Ծնվել է գյուղական մարմնավաճառի ընտանիքում, ուսանել է տեղի մայրակենակցման թեքումով ծխական դպրոցում։ Հետո Համբոն սրան ներմուծել  է քաղաք, որտեղից էլ սա սողոսկել է ֆեյսբուք ու ապացուցել, թե «ինչե՞ր ասես, որ չեն ծնի գեղջկաբոզերը բռնաբարված»։ Եւ նա, հիմա, հենց հիմա՝  ժողովրդի պաշտպանն է, Ռոբին Հուդն է ու ամեն ինչ «նրա սրտից» է գրում։ Ու այդպես, սրտից գրելով՝ որքա՜ն կիրթ մարդկանց է սա վիրավորել, զրպարտել, քաձի պես բամբասել։ Եւ այնպայման տակն ավելացնելով՝ «­Հա, դե ժո­ղո­վուր­դը մեր կողքին ա» (ան­պայ­ման «մեր», քա­նի որ ին­քը «ես» չու­նի, ին­քը ոհ­մա­կազ­գի լրբի վաստակ  է)… ­Հա, լավ, ա­սում ես, «ձեր կողքին ա», բա մի հատ չես ու­զո՞ւմ ի­մա­նալ, թե առ­ջե՛ւումդ ինչ կա, այ հան­րակ­նոջ շառավիղ։ Ա­նու­ղեղ, տհաս, զազ­րանք։ Զուգարանի կաֆելից քերված, չորացած սպերմատազոիդ։ Չ­լի­նի՞ կար­ծում ես, թե քեզ «լայ­քած»  2-3000 չմո­նե­րը քեզ օգ­նութ­յան են գա­լու այն պա­հին, երբ քո ու գջլոտ ընտանիքիդ անդամեների առ­ջեւդ մի ուրիշ ու շաա՜տ մեծ ան­դամ դուրս կգա ու կա­սի՝ չո­քիր, հարճ, դու պի­տի պա­տաս­խան տաս, գեղջուկ բոզի հետանցքից թափված շիճուկ։



ԱՅՍ ԲԱՑ ԹՈՂՆՎԱԾ ՄԱՍԸ՝ ԿԱՐԵԼԻ Է ԸՆԹԵՐՑԵԼ ԳՐՔՈՒՄ


     Ու մի շատ կարեւոր բան. դու գի­տե՞ս, ­Հա­յոց պատ­մութ­յուն, որ ազ­գիդ 90 տո­կո­սը սոց­ցան­ցե­րում դրած՝ սրանց նման­նե­րի ա­սած­ներն ու ա­րած­ներն է քննար­կում։

     Ոչ, չեն հայ­հո­յում, չեն ա­սում «Արա, բայց էս ի՜նչ պոռ­նի­կի զա­վակ ա», չէ։ Ուղ­ղա­կի քննար­կում են՝ «լավ ասաց, վատ ասաց, ճիշտ ասաց, քիչ ասաց, շատ ասաց»։ ­Մի ամ­բողջ ժո­ղո­վուրդ, բան ու գոր­ծը թո­ղած՝ ֆեյսբուքներում քննար­կում է էս տար­փա­ծին­նե­րի թու­լե­քին, քննար­կում է սրանց նման ոհ­մա­կա­ծին­նե­րի զա­ռան­ցանք­նե­րը։

     Սի՞թե քննարկողներն էլ սրանց արժանի չեն։

     Դա էլ գրիր, Հայոց պատմություն, գրիր՝ «Ով ֆեյսբուքներում դրած քննարկում, հայհոյում, վիճում եւ մեջբերում է այս ախտածիններին՝ ուրեմն նա էլ է ախտածին։ Նույն ցեխից սարքված մարդ է։

­     Դու, ­Հա­յոց պատ­մութ­յուն, չմո­ռա­նաս նշել, որ ե­թե հա­սա­րա­կութ­յան մեջ կար­ծիք են ձե­ւա­վո­րում նման հի­վանդ սո­ղուն­նե­րը՝ քո հա­սա­րա­կութ­յու­նը սո­ղում է հետ, դե­պի միջ­նա­դար։

­     Լավ չի լի­նե­լու։

­     Վատ է լի­նե­լու։




8 ա

ՊՈՌՆԿՈՒԹՅԱՆ ԿԱՆԽԱՎԱՐԿԱԾ

(շուտով)




ԱԽՏԱԲՈՒՅԾ

ԲԱՐԵՓՈԽՈՂՆԵՐԸ

Ուշադրություն

Տվյալ պահին գիրքը գտնվում է հրատարակչատանը, որտեղ սրբագրվում եւ ձեւավորվում է,

այնպես որ որոշակի սխալների եւ անճշտությունների համար ներողություն ենք խնդրում

Բաց թողնված մասերը կարելի է կարդալ միայն արդեն հրատարակված գրքում

(հատված «Ծովից Ծով Դատաստան»

գրքից, որը կհրատարակվի

մայիսի սկզբներին)