2017-2018 ԳՐԱՌՈՒՄՆԵՐ

4/11/18 15:56

ՈՒՇԱԴՐՈՒԹՅՈՒՆ

ԵԹԵ ԻՆՉ-ՈՐ ԿԱՅՔԻՑ ԿԱՄ ԱՆՀԱՅՏ ՈՐԵՎԷ ԿԵՆԴԱՆԻ ՊԱՏՃԵՆԻ ԱՅՍ ԳՐԱՌՈՒՄՆԵՐԻՑ ԳՈՆԵ ԿԵՍ ՏՈՂ ԵՎ ՏԵՂԱՓՈԽԻ ԻՐ ԿՂԿՂԱԿԱՅՔԸ ԿԱՄ ՍՈՑՑԱՆՑԻ ԷՋԸ՝ ՆԱ ՈՉ ՄԻԱՅՆ 24 ԺԱՄՎԱ ՄԵՋ ԿԵՆԹԱՐԿՎԻ ՔՐԵԱԿԱՆ ՊԱՏԱՍԽԱՆԱՏՎՈՒԹՅԱՆ, ԱՅԼԵՎ ՄԻՆՉԵՎ ԿՅԱՆՔԻ ՎԵՐՋ (ԱՅՍԻՆՔՆ ՄԵԿ ԱՄԻՍ)՝ ԿՏԱՌԱՊԻ ԱՆԲՈՒԺԵԼԻ ՀԻՎԱՆԴՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻՑ

-----------

Անցյալ դարի 90-70-ականներին ամբողջ արեւմուտքի երիտասարդությունը պայքարեց ազատ կյանքի համար, ազատ քննադատության, ազատ սիրո, ազատ սեքսի, ազատ դրսեւորվող մարդկային սովորությունների եւ ընդհանրապես՝ ազատ ապրելակերպի համար։ Բայց հիմա այդ ամեն ինչը ջուրը գցեցին իրենց «չի կարելի»-ների պատճառով։ Էլ ոչ մի բան չի մնացել, որ կարելի է։ Կա միայն չի կարելի։ Չի կարելի կանանց որեւեէ առաջարկություն անել (ոտնձգություն է), չի կարելի ցածր խավեր չմոներին գցել քացու տակ, չի կարելի անտաղանդին ասել անտաղանդ, չի կարելի տերտերներին քրֆել, չի կարելի թույլերին ծաղրել, չի խրախուսվում ծխել, չի խրախուսվում միս ուտել, որպեսզի մարդիկ դառնան բուսակեր ոչխար, որ կառավարվեն… ու էլի շատ բաներ։ Նայում ես 70-ականների ֆիլմերը՝ մարդիկ ազատ ապրում են, ծխում են որտեղ պատահի, սեքով են զբաղվում երբ ու ոնց ուզում են, կիլոներով խոլեստիրին են ուտում ու քրֆում են ում ուզում են, ոչ մեկն էլ չի նեղանում։ Ու ոչ մեկը նման ապուշություններ չի ասում՝ սա բիլոժիք ա, սրանից պետք է ուտել, սա վնաս է, էսինչ կինը ՄԻԹՈՒ կանի, էնինչ հավատացյալը կնեղանա եւ այլն։ Ու սպանություններն ու բռնաբարություններն էլ ավելի քիչ էին, քան հիմա։ Փչացավ աշխարհքը։


Մի 2 ժամ առաջ դուռը ծեծեցին, ես էլ բացեցի։ Ընդհանրապես՝ երբ ծեծում են՝ չեմ բացում, քանի որ զանգ գոյություն ունի։ Իսկ էդ դուռը ծեծելու մեջ շատ շատ գավառականություն, տնավարիություն ու գեղցիություն կա, որովհետեւ չմոները զանգի կոճակից հուշտ են լինում, իրենք պիտի ծեծեն։ Մի խոսքով բացեցի ու տեսնեմ երկու հատ ջահել, կնանման առարկա։ Բա թե "Мы свидетели Иеговы"։ Թե քանի որ ես էլլ աչքի եմ ընկնում սուր արտահայտված տոլերանտությամբ՝ ձվարաններին քացով խփելու փոխարեն, շատ կիրթ կերպպով բացատրեցի, որ իմ ու Եհովայի հարաբերությունները մեղմ ասած սառն են։ Ավելին, մենք վիճվել ենք ու արդեն երկար ժամանակ է, որ իրար հետ չենք խոսում։ Դեհ, կարող է մեկ-մեկ շնորհավորական SMS-ներ ուղարկենք իրար՝ ասենք բանակի քեֆի առթով, բայց ընդհանուրում՝ հարաբերությունները լարված են։ Ավելին՝ պայթյունավտանգ։ Սրանք էլ թե՝ գոնե մի հատ ժուռնալ վերցրեք։ Էդտեղ ես մի հատ էնպես նայեցի վրաները, որ սրանցից մեկի մոտ արգանդի վզիկի կոնուսաձեւ հյուսվածքահատում առաջացավ։ Փախան, մի խոսքով։ Արա, ասում ես, 24-25 տարեկան ջահել աղջիկներ եք, այ ախմախներ, вам сейчас целый день трахатся и трахатся, ի՞նչ …իս եհովա կամ կյանքի խոսք կամ եսիմինչխեռ։


    Մեր էս չոլերում ծնված ու կիսատ պռատ մեծացած կենդանիներ կան, որ իրենց դրել են միջազգային մակարդակի լիբերալի, գործիչի, արվեստագետի կամ արտիստի տեղ։ Բայց իրականում բոլորը սարսափելիորեն բութ են, անխելք ու տխմար։ Ունիտազի կեղտը կհանեն-կլցնեն իրենց կողքը ու կասեն՝ մենք լիբերալ ենք։ Դե հիմա լսեք ինչ եմ ասում, այ մաշված չխոլներ։ Նախ ոչ դուք, ոչ էլ քո շրջապատից որեւէ այլ այծ կարող է լիբերալ լինել։ Լիբերալ լինելու համար անհրաժեշտ է ունենալ լիբերալ տատ, նախատատ ու նախապապ, որովհետեւ լիբերալիզմը առաջ է եկել այն ժամանակ, երբ քո նախնիները սոված սողում էին գետնափոր տնակներում ու գլուխները վեր չին հանում ընդհանրապես։ Լիբերալը եղել են ֆրանսիացի լուսավորիչները, իսկական լիբերալը Նապոլեոնն է եղել, գաղափարների համար կռիվ է տվել, զոհեր են եղել, իսկ դո՞ւ ինչ ես արել քո չոլերում։ Բա հիմա, որ փոխարեն մի հատ պատմություն ուսումնասիրես, բիոլոգիա սովորես, միջազգային քաղաքականության էթիկա սերտես՝ ի՞նչ ես լրբի պես ոռնում ու ծղրտում, խնդալու է, չէ՞։ Բայց շատ են նմանները։ …Դեմոկրատ, լիբերալ… դուք ընդամենը գավառական, անխելք, անգրագետ, աշխարհ չտեսած, կյանք չիմացող, պատմություն չիմացող խառնածիններ եք։ Ինչի՞ եմ ասում խառնածին։ Ուրեմն մի անհաջող ու չստացված կենդանի կա, որի անունն է լիգր։ Սա առյուծի ու վագրի խառնուրդն է։ Ինքը ահավոր տգեղ, դանդաղաշարժ, փորը գետնին քսվող ու անիմաստ արարած։ Ու էս մեր փոքր երկրում՝ էս բոլոր կիսատ-պռատ, անտաղանդոտ, միջակ, գեղցի, իբր թե նոր բաներ անող , իբր թե լիբերալ, իբր թե դերասան, իբր թե ռաժիսոր, իբր թե քաղաքական գործիչ ու մանավանդ՝ իբր թե լիբերալ ընդդիմություն՝ ԴՐԱՆՔ ԲՈԼՈՐԸ ԼԻԳՐԵՐ ԵՆ։ Որ կողմը նայում ես՝ լիգրեր են ֆռֆռում։ Մեկը կինո է նկարում, աշխարհով մեկ տարածում՝ նայում ես՝ ինքը լիգր, դերասանները լիգր։ Բայց որ խոսում են՝ հոլիվուդի աստղը երբեք էդպես չի խոսի։ Այ չոլերում մեծացած «ՉՈԼԻՎՈՒԴ»-ի աստղ, այ շերեփուկ, քեզնից ի՞նչ դերասան, դու անգամ չգիտես ձեռներդ ու ոտերդ շարժես բեմի վրա, այ ճղած դհոլ։ Լիգր են, էլի, լիգր։ Մի լիգր էլ բոզի շորեր է հագել, բերան-մերանը շրթներկով լղոզել եւ ուզում է էդ հակահիգիենիկ տեսքով գնալ եւրովիժըն ու մրցանակ ստանալ։ Բա սա գեղցիության, անկատարության, կիսատպռատության սուր դրսեւորում չի, ինչ է՞։ Այ էստեղ է պետք հիշել Ժվանեցկու խոսքերը՝ ""Самая головокружительная карьера-из деревни в пидарасы!!!" Այ սա թող լավ են բոլոր այն պիդրերը, որ իրենց գավառամիտ խելքով «ՆՈՐ» բաներ են ուզում անել։ Շատ ամոթ է, շատ։



Նոր տեսա ԲԱԿԼ-ի (Բորբոքված Արգանդավոր Կանանց Լիգայի) խլրտումները քաղաքապետարանում։ Ճիշտ են ասում, էլի, որ «Ռամիկ կանայք ոչ միայն քաղաքապետարան պիտի չմտնեն, այլեւ քաղաք», էդ Նապոլեոնը ասած կլինի։ Շատ ծիծաղելի կենդանիեր են դրանք, բայց ամենածիծաղելին դրանից հետո եկող կադրերն էին, որ քաղաքապետարանի դռների մոտ հավաքել էին ՊՋԿԹԹՃ -ի անդամները (Պռիշչիկոտ Թերաքուն Ջահել Թուլաների եւ Թուլուհիների Ճակատ) ու ինչ-որ հիմար ծղրտոցներ էին հանում։ Խնդալու էր։



Երբ որ քո հարեւանը 20 օր շարունակ իր տան պատերն է գռռացնելով ու դըխկացնելով քանդում՝ նրան պետք չի հայհոյել, նրան պետք է հասկանալ։ Երբ որ քո հարեւանը եւս 20 օր սկսում է թըխկացնելով կաֆել ու մետլախ է խփում իր բաղնիքում, նրան հայհոյել չի կարելի, պիտի ուղղակի հասկանալ։ Երբ որ քո հարեւանը ահռելի էլեկտրական սղոց է բերում իր բնակարանը ու սկսում է պլինդուս կտրել ու խփել՝ էլի նրան պետք չի հայհոյել, նրան պետք է հասկանալ։ Ու ես հասկանում եմ։ Հասկանում եմ, որ նա բոզի տղա է։ Իսկ ով ասում է, որ պետք է հարեւանների հետ լավ լինել, պետք է սիրել հարեւաններին՝ թող գնա հարեւան Ալիեւի հետ լավ լինի ու սիրի։ Թող նաեւ գուրգուրի։



Հնոտիք սիրող ու գերեզմաններից մեռել հանող-լպստող որոշ ողբացյալներ կան, որ երբեմն այպիսի բաներ են կլանչում՝ «Վախ, մեր քաղաքի հնությունները վերացնում են», «Վախ, մեր սքանչելի Կուկուռուզը քանդեցին, հիմա էլ մեր աննման կինո Ռոսիան կքանդեն» եւ այլն։ Մի հատ հարց եմ ուզում տամ դրանց։ Հարց՝ «Դուք էդ ճարտարապետության գլուխգործոց Կուկուռուզի ներսը մտել ե՞ք երբեւէ»։ Ես մտել եմ էդ Կուկուռուզի (եգիպիացորենի) սարքվելուց կես տարի հետո ու նա արդեն քանդվում էր։ Պատերը ճաքած, պարկետը ուռած ու խորդուբորդ, ներսն ու դուրսը բետոն, կողքի դահլիճն էլ նույն վիճակում։ Ու ինքն իր հարկերով մի մեծ բարդակ էր հիշեցնում,, որտեղ ապրում էին շրջաններից fuck fest հյուրախաղերի եկած բոզ գեղջկուհիներըm սենյակներից մինչեւ բալկոն կախած իրենց կեղտոտ լվացքներով հանդերձ։ Բայց հիմա ասում են՝ դա մեր քաղաքի դեմքն էր։ Իրենք դեմքն ու ոռը իրարից չեն տարբերում, ի՞նչ ասես։ Իրենց համար էդ կուկուռուզը Պոմպիդուի կենտրոնն է, կինո Ռոսիան էլ Քարնեգի հոլը։ Հիմա ասե՞մ, թե Հյուսային Պողոտայի տեղում ինչ էր մի 10 տարի առաջ։ Ասե՞մ։ Ասեմ՝ այ էդ նույն տարածքով քաք։ Բացառապես քաք։ Բայց ձեռնաշարժներն ասում են՝ վաախ, մեր հին քաղաքն էր, վախ։ Ու ասում են նաեւ այն այծերը, որ անգամ չգիտեն էլ ինչ էր դրանից առաջ։ Մտածում եմ, թե ինցի՞ց է գալիս նման բաներ սիրելու միտումը ու համոզվում եմ, որ մեղավոր չեն էդ սիրողները։ Եթե Երեւանը լիներ ասենք մի 300-400 տարվա քաղաք՝ մարդիկ կնայեին 17, 18 կամ 19-րդ դարի շինություններին, աչքները կսովորեր ու էլ կիսախելագար ջղաձգումների մեջ չէին ընկնի։ Բայց Երեւանը 80 տարվա քաղաք է, ուր կան մի քանի 150 տարվա կիսաքանդ շինություններ։ Բա էլ էս մարդիկ ինչո՞վ սփոփվեն։ Նման բաներով։ Հա ու մեկ էլ հիշում են ուրարտաչի Արգիշտիի դրած քարը։ Ու ասում են, որ Երեւանը Հռոմից 30 տարով մեծ քաղաք է, չեն ասում՝ մի հատ քար ա եղել, որ Հռոմից 30 տարի առաջ են բերել դրել էստեղ։ Էլ ի՞նչ ասեմ։ Ինձնից շատ Երեւանը սիրող չլինի, բայց հիմարությունն ու լափառոշությունը պատիվ չի բերում ոչ մեկին։ Բա այ էշեր, որ անընդմեջ նման բաներ եք խոսում՝ չեք մտածո՞ւմ, որ նոր սերունդը դա լսում է ու մտածում, որ ամեն ինչ արդեն սարքված-պրծած է, էլ ի՞նչ անի ինքը։ Բայց չէ՞ որ սերունդը պիտի հստակ իմանա, որ Երեւանը նոր ստեղծվող քաղաք է, որ աշխատի ու կառուցի այն, այլ ոչ թե ձեր նման լեզուները 8 մետր երկարացնի ու ինքնաբավարարմամբ զբաղվի։




Օրինակ դուք գիտե՞ք թե ով էր Հյոն Յոն Չխոլը։ Տեսնո՞ւմ եք, չգիտեք։ Դա Հյուսիսային Կորեայի ռազմական գործիչ էր, ժողովրդական ուժերի նախարար, բանակի գեներալ 2012-ից մինչեւ 2013-ը։ Ու 2015-ին մահապատժի ենթարկեցին էս խեղճ Չխոլին, քանի որ նա (Չխոլը) քնել էր Կիմ Չեն Ընի ելույթի ժամանակ։ Հարյուրավոր հանդիսատեսների ներկայությամբ Չխոլին գնդակահարեցին ЗПУ-4 տեսակի խոշոր կալիբրի զենիթային թնդանոթով։ Իսկ երբ մարդու վրա կրակում են ЗПУ-4 տեսակի խոշոր կալիբրի զենիթային թնդանոթով՝ նա մեռնում է ու դա նվազագույնն է, որ պիտի անի այդ ժամանակ։ Խմենք Չխոլի կենդանի կենացը։



Որոշ ռուսներ նորից սկսել են հետույքապատռել, թե բա Նժդեհի արձանը հանեք, ինքը ֆաշիստների հետ համագործակցել է ու դավաճան է։ Ի՞։ Նախ ասենք, որ Ադոլֆը երբեք Հայաստանի վրա չի հարձակվել, որ այդ պարագայում ինչ-որ մի հայ նրա հետ համագործակցի ու համարվի դավաճան։ Էդ մեկ։ Երկրորդ՝ երբ որ ամբողջ եւրոպան Ադոլֆին դեմ էր, էդ միայն դո′ւք էիք համագործակցում նրա հետ։ Մինչեւ 41 թվի ամառը՝ Ադիկը ձեր ամենամոտ ընկերն էր ու հենց հարձակվեց՝ դառավ թշնամի ու մի քանի միլիոն ռուս тут же հանձնվեցին ու դարձան համագործակցող։ Հետեւներից կրակում էիք, սպանում էիք, որ չհանձնվեն։ Ո՞ր պատերազմի ժամանակ էին յուրայինները հետեւներից կրակելով գալիս, հը՞։ Հիմա էսքանից հետո՝ ի՞նչ եք ուզում էդ ժամանակ լրիվ օտար երկրի քաղաքացի Նժդեհից։ Դուք ձեր բոլշեկիկների արձանները քանդեք ու նման տեղանունները վերացրեք, դա մեզ բարկացնում է։ Չի դզում։



Բայց ջոկել ե՞ք, թե էդ բոզիտղա Կիմ Չեն Ընի վիզը ինչ հաստ է։ Վիզը ու հետույքը։ Դա լրիվ սխալ սարքած մարդ է։ Դրա հերն ու պապն էլ էին անասուն էշի տղերք, բայց նման վիզ ու հետույք չունեին։ Դրան որ ուզես գլխատելով казнить անես՝ բան չի ստացվի, չի կտրվի։ Նորմալ մարդը որ չաղանում է, ասենք փորն է մեծանում, կոնքերն են լցվում, բայց էս տավար անասունի հետույքն է մեծանում։ Դա երեւի նրանից է, որ ամեն ինչ ոռով ա մտածում էդ սկատինան։ Մի տեղ կարդացի, որ դրանց դեգեներատ ուսմունքը՝ չուչխեն, բառացի թարգմանվում է որպես մարմին, էություն, սուբստանցիա, բնություն։ Արա, հասկացանք, մարմին, բայց ոչ վիզ ու ոռ, դա ի՞նչ շնորհք ա ընդհանրապես։




Հայկական TV-ներում նոր մոդա կա՝ հավաքվում են ամեոբայի կամ հողաթափիկ ինֆուզորիայի արտաքինով ինչ-որ անգրագետ ու տխմար տերտերներ ու սկսում են խաղալ փոքր երեխաների հոգեբանության հետ։ Երգացնում են, պարացնում են, դրանով հորթացնում են ու ոչխարացնում են։ Գիտական լեզվով ասած՝ փչըցնում են էդ էրեխեքին։ Լավ, ասենք, ասենք դու տերտեր ես, քո ֆունկցիան ինչո՞ւմն է։ Դու պիտի մարդկանց հոգեւոր արժեքներ հաղորդես (եթե ունես, իհարկե, ու եթե գիտես դա ինչ է)։ Դու պիտի ավետարանից դրվագներ վերլուծես, դւ պիտի ինչ-որ հոգեւոր բացատրութրություններ տաս իրական կյանքի որոշակի իրադրությունների վերաբերյալ։ Բայց ո՞նց անի նման բան, եթե ինքը դուռակ ա, արա։ Միշտ հայտնվում է մի հատ անմակարդակ, իբր հեզ ու հնազանդ, բայց մատնիչի անթաքույց հայացք ունեցող տերտեր, էությամբ ինտրիգան ու խառնակիչ։ Անունն էլ երեւի Տեր Խառնակ։ Ու սկսում է պրիմիտիվ հիմարություններ դուրս տալ, ասենք՝ փիղը մեր կենդանի է, ամառը շոգ է, ձմեռը ցուրտ, գիշերը մութ է, ցերեկը լույս։ Ու եկեք միասին, ոչխարաբար երգենք, երեխաներ։ Բայց ինչի՞ երգենք, մի հարցնող լինի։ Ավետարանում գրված է՞՝ երգացնել երեխաներին։ Չկա նման բան։ Այնտեղ գրված է՝ մի շնանա, իսկ քո համար, Տեր Խառնակ, պիտի լիներ ուրիշ պատվիրան՝ մի էշանա ու մի էշացրու։ Էդ երեխեքը պիտի գիտություն ու մշակույթ սովորեն, որ մարդ դառնան, այլ ոչ թե դառնան դեբիլների երգչախումբ։ Բա էդ երեխեքը մեղկ չե՞ն։ Կոնկրետ իմ մանկության ժամանակ եթե ինչ-որ տերտեր ուզեր ինձ երգացներ՝ ես կթքեի դրա աչքին։




ՄՇԱԿՈՒԹԱՅԻՆ ՀԵՏԱՄՆԱՑՈՒԹՅԱՆ ՈՒ ՀՈՒՇԵՐՈՎ ԱՊՐԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ Երբ որ ասում են, թե հայերը հին ժողովուրդ են՝ ես հավատում եմ, քանի որ հայերը շուտ են ծերանում ու նրանց մեծամասնությունը 30-ին չհասած՝ արդեն ընկնում են հիշողությունների գիրկը։ Եթե վերցնենք արվեստաբաններին (ասենք թատերագետներ, թատրոնի եւ կինոյի գործիչներ) դրանք ընդհանրապես մեռելից չեն տարբերվում։ Գավառամիտ, հին, փտած «արժեքների» մասին անվերջ ճամարտակող, կանխատեսելի ու բթամիտ։ Թատերական ինստիտուտի դասախոսը, որը պետք է ուսանողներին կրթի արդի արվեստը քննարկելով ու բացահայտելով (ինչու չէ՝ նաեւ դասական արվեստը)՝ նա խոսում է Փափազից, Ավետից ու Հրաչից։ Ու Սիրանույշից։ Բայց ախր նույն բաները (նույն մարդիկ) խոսում էին նաեւ 80-ականներին։ Ընդ որում՝ խոսում են հուշեր պատմելով։ Ես ուսանող էի (այն ժամանակ) ու զարմանում էի՝ ախր մեր օրերում կան հիանալի դերասաններ՝ Մհեր Մկրտչյան, Խորեն Աբրահամյան ու էլի շատ երախտավորներ, հիմա դուք ինչի՞ եք խոսում Փափազից։ Հետո երբ կինոկադրերով տեսա Փափազի դերակատարումները՝ հարցրեցի՝ բայց սենց աչքերը դուրս ցցած, բոլորին թարս նայելով ու մռնչալով կարելի է՞ խաղալ, սա բնական չի։ Ինձ ասեցին՝ դու բան չես հասկանում։ Այսինքն իրենք դրա վրա փող էին աշխատում, դրա համար էլ կատաղեցին։ Հիմա մտեք ցանկացած պետական թատրոն ու մոտեցեք ղեկավարներին։ Նրանց մոտ որ ժամանակակից արվեստից խոսես՝ աչքները Փափազից էլ վատ կչռեն, որովհետեւ իրենք էլ լռվված անցյալ դարի Փափազների մեջ։ Իրենց ուղեղում կա Պեպո, Մեծապատիվ Մուրացկան, Շիրվանզադե ու էլի նման բաներ։ Ու վերջ։ Նույնը նաեւ 60+ արվեստագետների 80 տոկոսը։ Ինչ գիտեն՝ գիտեն, ոչ մի նոր բան չգիտեն ու չեն էլ ուզում իմանալ։ Կոնկրետ ես ինձ վատ եմ զգում, երբ հարցնում են ինչ-որ գործի (գրքի, ներկայացման, ֆիլմի) մասին, որը ստեղծել եմ հինգ տարի առաջ (էլ չխոսեմ տաս կամ քսան տարու մասին)։ Ու չեմ պատասխանում։ Որովհետեւ դա արդեն անցած է։ Այդ ժամանակահատվածում ես արդեն չկամ, ուզում եք՝ գտեք, դիտեք, կարդացեք։ Ես չեմ կարող մտածել, խոսել կամ հիշել դրանց մասին, որովհետեւ կոնկրետ այսօրվա համար ինչ-որ նոր բան ստեղծելուն դրանք ինձ հիմա կխանգարեն։ Հին մարդիկ խանգարում են, ճանապարհ չեն տալիս նորին։ Մարդ պիտի իր բագաժը մի քիչ թափի, թե չէ կմնա տակը, ինչպես մնացել են շատ շատերը։ Բա այ միջնադարյան համբալներ դուք ո՞նց եք ձեզ թույլ տալիս տասնամյակներով նույն հիմար ու փտած պիեսները փորփրում, հանում, իբր թե բեմադրում, հետո էլի քնում ու էլի, ցավոք…


Շատ փնթի արտաքինով, չաղ, անվիզ ու ռազմատենչ պառավներ են ֆռֆռում խանութների շրջակայքներում։ Դրանք միշտ լինում են գունաթափված պալտոներով, կառըշնըվի գիտրիներով, ձեռքներին մի քանի 40 կիլոյանոց պակետ ու քայլում են հազիվհազ ու օրօրվելով։ Բայց ռազմատենչ են, մարտունակ ու միշտ պատրաստ պայքարի եւ ընդունակ անկանխատեսելի սխրանքների՝ տարբեր տեսակի հերթերի ու բազմությունների մեջ։ Ասում են՝ բայց չի կարելի մարդուն արտաքինից դատել։ Հա, բայց էլ ո՞նց դատես։ Նաեւ ասում են՝ տեսքը խաբուսիկ է, ինքը կարող ա շատ լավ հոգի ունենա։ Բայց ո՞նց ունենա հոգի, եթե նա ունի մորթվող խոզի ձայն ու հուսաբեկ կեռնեխի կռինչ։ Օրենքով, էդպիսի պառավներ պիտի չլինեն մոլորակի վրա։ Դրանք միայն այստեղ են առաջանում։ Օրինակ դրանցից Փարիզում չկա։ Ուրիշ տեղեր էլ չկան։ Ծիր Կաթինից մինչեւ Պեգասի համաստեղությունից՝ չկան նման պառավներ։ Դրանք ծնվում են Արարարտյան դաշտավայրում ու տարածվում մինչեւ Լոռի Փամբակ։ Ու վերջ։ Էլ առաջ չեն գնում։ Բա պատկերացնում ե՞ք, թե ինչ բույր կունենան դրանք։ Запах женщины пятый сезон.




Հիմա ես հակիրճ կերպով ուզում են ներկայացնել, թե ինչպես կարելի է կիրթ եւ գրագետ ձեւով մահապատժի ենթարկել 10 օրից ավել պատերը թխթխթկացնող հարեւանին (այսուհետ հանցագործ)։ Դա պետք է կատարել այնքան գեղեցիկ, անթերի եւ գեղարվեստական մակարդակով, որ ոչ միայն դուք, ոչ միայն մահապատժի ենթարկողը, այլեւ ենթարկվո′ղը հաճույք ստանա։ Ուրեմն մահապատիժը (казнь) պետք է նշանակել դեկտեմբերի 31--ին, երեկոյան 22։30-ին։ Ենթարկողների մեջ պետք է անպայման լինի մի հոգեւորական (մեղքերի թողության համար), մի քանդակագործ (հետմատու դիմակ հանելու համար), մի ասմունքող (որ «Մահը մերն է, մենք մահինը» սենց բաներ կարդա), մի ակորդեոնիստ (մահվան քայլերգը տժժցնելու համար) ու մի Ձմեռ պապիկ, որը կլինի հենց մահապատժն իրականացնողը (դահիճ տղերքը կարմիր շորեր են հագնում)։ Ուրեմն էդպես երաժշտությամբ մտնում ես հանցագործի տուն, տերտերը սկսում է աղոթքը ու նրան ասվում է՝ «Դու, այ քյասիբ չմո, չես կարողացել վարպետներ կանչել, որ մի օրում գործն անեին, դու արել ես քո ծուռումուռ ձեռներով ու խանգարել ես մարդկանց։ Այսինքն՝ դու քո հալով չես մնացել, բոզի տղա, ավելին՝ դու ուզեցել ես լավ ապրել, բայց չես մտածել, որ լավ ապրելու իրավունքը չունես, դրա համար էլ դու հրաժեշտ ես տալիս աշխարհին»։ Հետո քանդակագործը հանցագործին պառկեցնում է գետնին ու դիմակ է հանում, ասմունքողը ձայնը զլում է, իսկ Ձմեռ պապիկը վերցնում է հանցագործի հանցանքի առարկա մուրճը (որով թխկացնում էր), մուրճը մցնում է գազի փուռի մեջ, լավ տաքացնում է ու փոթորկալի ծափերի ներքո՝ մցնում է հանցագործի կերակրափողը։ Այնուհետ, այս գեղեցիկ խումբը հեռանում է՝ հանցագործին թողնելով իր նոր տարվա սեղանին։ Այսինքն՝ նրա նոր տարվա սեղանը դատարկ չի մնում։



Ես հասկացել եմ, որ Հայաստանում աղքատներ չկան։ Որովհետեւ, ամբողջ աշխարհում աղքատներն ապրում են աղքատավարի, բայց հայ աղքատները ուզում են ապրել հարուստավարի ու դա նրանց մոտ ստացվում է։ Ինքը (չմոն) վերելակի վարձի փող չունի եւ չի տալիս։ Լավ է անում, չի կարող, չի տալիս։ Բայց ինքը, բաց ճակատով, հպարտորեն եւ խորունկ բավականությամբ բարձրանում եւ իջնում է այդ վերելակով։ Տրամաբանական է, որ եթե չի կարողանում վերելակի փողը տալ՝ նա պիտի վերելակ չմտնի։ Բայց ինքը մտնում է, ամեն տեղ։ Ինքը (չմոն) փող չունի, որ վարպետ կանչի իր տունը վերանորւգելու համար։ Այսինքն, եթե աղքատ է, ուրեմն պիտի ապրի չվերանորոգված բնակարանում։ Ու փոխանակ չվերանորոգի, ինքը (չմոն) առնում է մուրճը ու երեք ամիս շարունակ սկսում է խփել պատերին, հատակին ու առաստաղին, որովհետեւ ինքը պիտի լավ ապրի։ Ինքը պիտի լավ ապրի՝ ամբողջ շենքի բնակիչների նյարդերի հաշվին։ Բայց որ մի բան ասես՝ կասի ես քյասիբ մարդ եմ, փող չունեմ։ Այսինքն ինքը ասում է, որ աղքատ է։ Բայց չի ասում՝ բա որ աղքատ եմ՝ ինչի՞ եմ անաղքատի պես ուզում ապրեմ։ Ախպեր, դու մի հատ կողմնորոշվի, էլի։ Կամ աղքատ ես ու վերելակ չես մտնում, ոտքով ես քո հարկը բարձրանում ու ռեմոնտ չես անում, կամ ապահովված մարդ ես՝ վերելակով ես բարձրանում ու լավ պարկետ ես խփել տալիս։ Հիմա դու ո՞վ ես, այ բես։ Դրա համար էլ ասում եմ՝ աղքատ չկա էս երկրում։



Մարդ կա ասենք լիալուսնին գայլ է դառնում, մարդ կա տոն օրերին աշխույժ է դառնում, մարդ էլ կա ոչ մի բան չի դառնում, բայց հայերը նոր տարուց առաջ դառնում են գ7։ Դառնում են ահավոր ժլատ, ներվային, կոպիտ։ Ու սկսում են 1000 դրամի համար իրար նվաստացնել, գցել ու խաբել, թեեւ բայց հետո կարող են 10.000 դրամի կերցնել նույն մարդուն, որը կարող է նոր տարուն հուՅր գա իրենց։ Ու հիմա, աղքատ, փող չունեցող, անապահով, 2 դրամ թանկացումներից բողոքող ազգՍ՝ նախահարձակ է եղել բոլոր սուպերմարկետների եւ մոլերի վրա ու հախուռն կերպով դատարկում է դրանք, Դալմա մոլի դիմաց կանգնելու տեղ չկա ու ընդհանրապես՝ խանութների դռների մոտ թաթար-մոնղոլական հորդայի նման հրոսակներ են անցնում։ Ու դա սկսել են անել անցյալ շաբաթվանից՝ տանում են ու տանում։ Մի կնանման կենդանի՝ մի ձեռքով բռնել էր 4 հատ մեծ փաթեթ, իսկ մյուս ձեռքով՝ էդ 4-ի մեծության մի ուրիշ մեծ փաթեթ, որից զուգարանի թղթեր էին դուրս ցցված, երեւի 6 հատ 8 հատանոց թղթի տոպրակ՝ մի մեծ տոպրակի մեջ։ Շատ խոհափիլիսոփայական մտորումների տեղիք տվեց դա։ Այսինքն մի ձեռքում բռնած պեհսիները, մսերը, կարտոշկեքը, գառոշկեքը ու կանֆետները նա պիտի նաղդ ուտի (մենակով), բայց գիտակցում է, որ էդ կերածը չի մնալու փորի մեջ, դրա համար էլ մյուս ձեռքով թղթերն է տանում։ Տանում է, որ մարմինը լցնի, հետո դատարկի, հետո էլի լցնի ու էլի դատարկի։ Դրանից հետո էլ ասի՝ մենք հիանալի եւ ուրախ նոր տարի դիմավորեցիք։ Թե ինչն էր էդ պրոցեսի ուրախը՝ չհասկացանք։




Հայերենում գեղեցիկ բառ կա՝ մոտենալ։ Արա, բա այ անգրագետներ, ինչի՞ եք բոլորդ ասում՝ մոտԻԿանանալ։ Առաքիչը կմոտիկանա, տաքսին մոտիկացավ։ Որ ի՞նչ։ Ինչի՞ եք բառը երկարացնում, աղավաղում ու դարձնում ձեր նման տգեղ։ Հեռացեք.... չէ՝ հեռիկացեք այստեղից։




Ամեն դեկտեմբերի 7-ին սաղ սկսում են ոռնալ ու լացել, թե բա Գյումրիի երկրաշարժը արհեստական սարքել էին որ մեզ վերացնեն… հետո ամեն մարտի 1-ին ոռնում են, որ մեզ խփին ու չբացահտվեցին… ամեն ապրիլի 24-ին մի ուրիշ ողբ ա կանգնում ու «Վախ իմ մորթված ազգ» ոռնացող ասմունքողները մի 1000 դոլար փող են աշխատում, ծաղիկ ծախողները՝ մարդա 100 ու պրծնում է… հետո ամեն մայիսի 9-ին սաղ իրենց հայրենականում կռված տուֆտա պապերի նկարները հանում են մեյդան՝ թե բա հերոս էր (չնայած՝ хуй թե հերոսություն է կռվում մեռնելը)… հետո ամեն հոկտեմբերի չգիտես-քանիսին սաղ էս անտաղանդագույն ջահել թուլեքի բրիգադաները սկսում եմ գրուպավոյ ԻՄ ԵՐԵՎԱՆ, ՀՈՒՅՍԻ ԿՈՒՅՍԻ ՔԱՂԱՔ անասուն կլիպներ նկարել ու տուֆտվել… հետո նոր տարուն սկսվում է ընչաքաղցության, բդախտի եւ սեղան գցելու պայքարի պահը… հետո սկսում են գնալ իրար տուն ու նույն էշ կենացները խմել… հետո արտաթորում են ու սոված նստում մինչեւ փետրվարի 10-ը… Բա, ամեն տարի նույնը ու ոչ մի ուրախություն։ էս էլ էս կյանքն ու տոները։



Քրիսմըսի մասին երգեր երգող երգիչների բերանը պետք ա կրակի վրա թեժացրած մետաղաձուլվածք լցնել։ Լավ, շատ դաժան բան ասեցի։ Քրիսմըսի մասին երգեր երգող երգիչների բերանը… Էսքանը հերիք էր։



Շատ հին ու ապուշ արտահայտություն, որ ես լսել եմ 6000 անգամ, առաջինը 1975-ին, իսկ վերջին անգամ 2017-ին՝ «Ռուսը որ գնա՝ թուրքն ու պարսիկը մեզ կուտեն»։ Ու ես միշտ պատկերացրել եմ, որ Էդ ուտողները (թուրքն ու պարսիկը) սահմանին կանգնած երկու մարդիկ են, որ սոված հայացքով նայում են Հայաստանին, ընթացքում էլ՝ ժամացույցին, սպասելով, թե ռուսը ե՞րբ է գնալու։ Էդ ռուսն էլ չի գնում, որ էդ մարդիկ մի կտոր հաց ուտեն, մենք էլ համոզվենք, որ ճիշտ էին ասում։



Կարդացի, որ ինչ-որ նոր թաղամաս են կառուցելու, որի անունը լինելու է «Նոյ»։ Ո՞նց կարող է ՆՈՐ թաղամասի անունը լինել Նոյ։ Ինչի՞ եք դուք էսքան հին, այ բեսեր։ Ինչո՞ւ ձեր մտածողությունը Նոյից հետո չի զարգանում։ Նոյն ո՞վ ա ձեր համար։ Նոյն անգամ հայ չի։ Ի՞նչ ազգակցական կապեր ունեք դուք Նոյի հետ։ Նողը հին հրեական ավադապատման հերոս է, որը տապանով ֆռֆռացել է Մերձավոր արեւելքի տարածքներում ու իբր եկել ու դայաղ է եղել Արարատ լեռան գագաթին, ինչն էլ շատ կասկածելի է գիտական աշխարհի համար (ու ոչ միայն գիտական)։ Ու մինչեւ հիմա չիմացանք, թե Նոյը, իր ցեղախումբը ու դ սաղ զույգ-զույգ գազանները ո՞նց են ապրել տապանի մեջ։ Դա հակահիգենիկ է, էնտեղ եղել են տղամարդիկ, կանայք, որոնք օր 5 անգամ պիտի տուալետ գնային, հետո դուշ-մուշ ընդունեին։ Բա գազաննե՞րը՝ ամեն մեկից երկու հատ։ Այսինքն երկու հատ փիղ, երկու հատ բիզոն, ընձուխտ, կապիկ… ԲեգեմոՆդ վերջապես։ Ու դա դարի հարցն է՝ Նոյը ո՞րտեղ ա ք…քել, ախպեր, ասեք, իմանանք, սենց անգետ չմնանք։ Պատկերացնում ե՞ք ինչ հոտ է կանգնած եղել էդ տապանում։ Ու հիմա ուզում են թաղամաս ստեղծել՝ նույն հոտով ու նույն գազաններով։ Շատ վատ է։


Լուի Ֆերդինանդ Սելինի ամենահայտնի վեպն անվանվում է "Voyage au bout de la nuit", որը կարելի է թարգմանել «Ճամփորդություն դեպի գիշերվա վերջը» կամ «Ճամփորդություն դեպի գիշերվա եզրը»։ Իսկ հիմա հայերը բռնել ու թարգմանել են որպես «Ճամփորդություն գիշերից անդին»։ Անդինը ո՞րն է, այ գեղցիներ։ Էդ մարդը կոնկրետ գրել է au bout, այսինքն վերջը կամ ծայրը։ Իսկ այս ծայրերը գրել են «անդին»։ Անգլերեն նորմալ է՝ "Journey to the End of the Night", ռուսերեն՝ "Путешествие на край ночи", ու ոչ մի տեսակի անդին։ Գործածական հայերենում նման բառ չկա, դա վերացական, պոետիկ բառ է, որ նշանակում է «ինչ որ բանից էլ էն կողմ», այսինքն՝ Անդինը» ռուսերենով կլինի "туда на хуй"։ Բա որ վերնագիրն եք սխալ ու ծուռումուռ թարգմանել՝ բա միջի տեքստե՞րը ինչպես պիտի թարգմանած լինեն։ Սելինը լուրջ գրող է, նա իր բարդ ֆրանսերենն ունի, դա պիտի թարգմանի 15 ինստիտուտ ավարտած, ֆրանսախոս, ֆրանսերենով մտածող մարդ։ Դա Սարտր-մարտր չի, որ ուսանողը կամ սիրողական մակարդակի կովը թարգմանի։ Ամեն ինչում գեղցի եք, արա, ամեն ինչում։ Գեղցի թարգմանիչներ, գեղցի գրողներ ու 100+ապատիկ գեղցի խմբագիրներ։ Գրաքննադատների մասին չեմ խոսում, որովհետեւ դաստիարակությունս թույլ չի տալիս։ Այ սենց, դաստիարակությունս դուռը ծեծում ա, մտնում ա ներս ու ասում ա՝ «Բրատ, մի արա, պետք չի, դրանք բլոճ են, իրենք իրենց կսատկեն»։



Էս եղանակի (ու ձմեռվա) ամենավատն էն է, որ մարդու շարֆը խառնվում է ակնոցի թելին, հետո դրանք միասին խառնվում են պայուսակի ուսին գցված մասից ու մարդ չգիտի՝ կախվի՞ թե արտագաղթի Դուբայ։ Բայց առաջ ավելի վատ բան էր լինում։ Էդ ամեն ինչը խառնվում էր նաուշնիկի լարին ու դա վերջն էր, բայց հիմա բլութութ նաուշնիկ եմ դնում։ Ու դա դնում եմ, որ ոչ թե երաժշտություն լսեմ (դա ինձզպետք չի փողոցում), այլ որ էս անճաշակ ուռոդների միացրած զիբիլները չլսվի, մանավանդ նոր տարվա զազրելի ջինգլբելները, որ էս տվարները միացնում են սուպերմարկետներում։ Մի հատ էլ անասուն բան կա, որից ես հեռու եմ ու կյանքում չեմ առնում։ Դա կապիչներով կոշիկն է։ Սպանես՝՝ չեմ հասկանա, թե էդ կապիչների իմաստը որն է։ Շղթայով կամ հեից էնպես հագնվող կոշիկները իրենք իրենց դուրս ե՞ն գալիս, որ մի հատ էլ կապում եք։ Փախնում եե՞ն։ Ինչի՞ պիտի մարդը ամեն օր կռանա, այսինքն կզի, որ դրանք կապի։ Ինչի պիտի նա կզի ընդհանրապես։ Ինչի՞ են մարդիկ իրենք իրենց կզցնում։



Հոլիվուդ տեղը ինչքան դախաձյակ, գեշ, պառավ ու ընենց լաա՜վ քշած քաձ կա՝ հերթով հելան ասին, որ իրենց ձեռ են գցել։ Ընդ որում՝ 80-85 տարեկան բիձեքը, որոնք ձեռ գցելու ժամանակ եղել են ասենք 65-ից 75 տարկեան։ Էդ ասելու կայֆը ո՞րն ա, չեմ հասկանում։ Ասենք մի հատ էլ երեւացիք ու ձեր կմախքոտ ֆասոնը մի անգամ էլ տեսան։ Կամ ձեռ գցելո՞ւ կայֆը որն ա։ Մենք պուճուր ժամանակ «ձեռ էինք գցում» ասենք 4-5-րդ դասարանում, բա էդ ճանաչված ու հարուստ արտիստները ինչի՞ են ընդհանրապես ձեռ գցում, էն էլ էդ չմոշկեքին։ Բա որ ֆեմինիստկեքն են խոսում նման բաներ։ Ընդհանրապես՝ կարա՞նք մենք կյանքում գոնե մի անգամ սիրուն ֆեմինիստկա տեսնենք։ Ասենք որ դեմքի կաշին դուրս տված չլինի, ինքը ակնոցներ չունենա… մի խոսքով՝ գոնե մի բան ունենա։ Զզվում եմ դրանցից, ինչպես նաեւ էկոլոգիայի ու թափոնների մասին խոսողներից, կանաչներից, հումակերներից, յոգիստներից, ակցիա անողներից, սառեցված մթերքի դեմ խոսողներից ու ընդհանրապես նման կենդանիներից։ Տպավորություն կա, որ դրանց բոլորին պուճուր ժամանակ ծծմայրը ձեռքից վայր է նետել, ընդ որում՝ 3-րդ հարկից։ Դրա համար էլ շեղվել են։



Ուրեմն էս ֆեյսբուքներում թաքնված պիդր գյադեք կան (ոչ իմ ընկերների ցանկում), որոնց գրածներին ես հետեւում են, քանզի որոշ ժամանակ անց դրանց դարձնում եմ թատերական գործող անձ (շատ բացասական) ու մարդիկզզվելով դիտում են դրանց։ Հմնականում դրանք այն բողոքավոր բոզի տղերքն են, որ նեղվում են, թե ինչի էսինչ բանը էսինչին ՏՎԻՆ։ Ասենք՝ ինչի՞ սրան Արտավազդ տվին, նա ո՞վ ա, ինչի՞ սրան պարգեւ տվին, շքանշան տվին, ինչի՞ աղքատներին լավ չեն նայում, իսկ փողատերին տալիս են, ինչի՞ սա պիտի մեքենա ունենա, ինչի՞ էն մյուսին տուն տվին, իսկ էս մյուսը սոված նստած իր խեռն ա ուտում (էդ վերջինը՝ իր մասին է, էլի)։ Մի խոսքով՝ անամոթ, անպատկառ, կյանքից նեղված բոզի տղաներ, էլի։ Ո՞նց կարելի է չամաչել, լինել 35-40 տարեկան ու հրապարակավ նման բոզություն անել։ Ու դրանք, իհարկե, իրենց գլխին հավաքում են 700-ից 800 տարեկան պառվի բոզերի, որոնք դրանց գրածների տակ ծաղկեքունջի սմայլիկ են դնում ու գրում՝ Vax, srtics xosacir. Հա, դրանք ատում են բոլոր ճանաչված ու հաջողակ մարդկանց, բայց սիրում են որոշ կիսաճանաչված «արվեստագետների» ու հետները նկարվում են, գցում մեյդան։ Բայց սրանք անվնաս բոզի տղերք չեն, սրանք շատ վտանգավոր սողուններ են, որոնց տեսնելուց կարելի է մահապատժի ենթարկել։ Բայց կիրթ ձեւով։ Պետք է գնալ իրենց տուն՝ տերտերի ու քանդակագործի հետ, որ տերտերը թողություն-մողություն անի, քանդակագործն էլ մի հատ հետմահու դիմակ սարքի, որ դրան казнить անելուց հետո էդ դիմակը նկարես, դնես իրեն գլխավոր նկար, որ պառավները մտնեն, տակը աղոթող ձեռքերի սմայլիկ դնեն ու գրեն՝ Vay inch mexk a, merel a։ Դեհ, մեռել ա, մեռել ա, բայց անմեղ տեղը հո չի՞ մեռել, մեռել ա շատ տեղին, որովհետեւ անհաջողակ լինելն էլ է մեղք, ասեմ։



Բա չեք ասում՝ մի երկու ժամ առաջ իջա բակ ու մի միջին չափսերի կիսակատաղած շուն ոտքս կծեց։ Ни за что տեղը հարձակվեց, կրունկից մի քիչ վերեւ կծեց, հետո մի քանի մետր հետ գնաց ու սկսեց նայել։ Տպավորություն կար, որ ուզեցել է ինձ ուտի, ուղղակի մի հատ նախնական համտես է արել, որ տեսնի լավ միս է՞, թե վատ։ Մեկ ասեցի մահապատժի ենթարկեմ սրան (լիքը փայտի կտորներ կային, մի հատ որ տայի գլխին՝ տեղում կցխվեր) հետո հիշեցի, որ մահապատիժը փոխարինել են ցմահով։ Հա, բայց ո՞նց ցմահ բանտարկեի դրան։ Նախ շնապաշտպանները միտինգ կանեին, ասելով, որ շունը մեղավոր չի, ինքը պատահաբար է կծել… Կամ չէ, կասեին՝ տո լավ ա արել կծել ա, հայ շուն ա, ինքը իրավունքների համար պայքարող ա, ռեժիմին ա կծել, քանի որ ապստամբ ա, նա ապստամբելու իրավունք ունի… Մի խոսքով՝ նման բաներ։ Չգիտեի ինչ անեմ, մտածեցի՝ բա որ սա կատաղած լինի ու հիմա ես էլ կատաղեմ, զոմբիանամ, լիալուսնին դուրս գամ, գերեզմաններ քանդեմ ու սկսեմ նման անճաշակ բաներ անե՞լ։ Գնացի էս Աջափնյակի հիվանդանոցը։ Բժիշկը մի հատ կեսմետրանոց երիտասարդ էր ու շաշ։ Ասեցի՝ բժիշկ իմ ամենակարող, մի զարհուրելի գազազած շուն խայթել է ոտքս, ի՞նչ կարելի է անել։ Բժիշկը բուժքույրին նայելով (շաշ էր) ինձ ասեց՝ բան չկա, եղել են դեպքեր, որ մարդիկ չեն գազազել։ Մի խոսքով, սենց ապուշ պատմություն։ Օրը ցերեկով մարդուն ենթարկում են կծման ու ոչ ոք պատասխան չի տալիս դրա համար։


Մի հատ անիմաստ արտահայտություն կա, որ գործածում են թե մարդիկ, թե ռաբիզները։ Դա «Հրաշք երեխա» արտահայտությունն է։ Որ ի՞նչ։ Ուզում եմ իմանալ, թե էդ երեխան ո՞նց է հրաշք լինում, ինչո՞ւմն է կոնկրետ էդ էրեխու հրաշք լինելու գաղտնիքը։ Հերն ու մերը կենակցել են, մերը հղիացել է, մանկաբարձուհին էլ պորտը կտրել ու հանել է դուրս։ Էդ եղավ հրա՞շք։ Թե՞ նա ինչ-որ արտառոց ձեւո՞վ է հայտնվել էս աշխարհում, ասենք պատուհանը բացել են ու հրաշք երեխան օդից մտել է իրենց տուն։ Կամ դրա ի՞նչն է հրաշք, պուճուր, պզուկոտ, ճղճղան ու շռան թուլա, էդտեղ ի՞նչ հրաշք կա։ Կամ լավ՝ սիրուն երեխա, չշռան։ Էդ հրաշք է՞։ Ու իբր էդ հրաշքը քիչ է՝ ուրիշ բան էլ են ասում՝ այս լուսավոր մանուկը։ Չեմ ջոկում՝ фонарик ա՞ էդ էրեխեն, թե՞ լյուստրա։ Ինչի՞ է նա լուսավոր, մարմնի ո՞ր մասերից է դուրս գալիս այդ լույսը։ Մի հատ էլ ապուշ արտահայտություն՝ «Էսինչը ունի գեղեցկուհի կին ու հրաշք բալիկներ»։ Իբր էդ ընտանիքում ամեն ինչ իդեալական է, գեղեցկուհի կինն էլ լիրբ չի, բալիկներն էլ քաքոտ չեն։ Մարդն էլ քացու տակ չի տալիս կնգան, որ գեղեցկությունը չվնասվի, հրաշք բալիկներն էլ իրար չեն ճանկռում, գորգի վրա հանգիստ խաղում են։ Զարմանում եմ, էլի, սենց բաներ ասողները կամ գրողները չեն ջոկո՞ւմ, որ իրենք ռաբիզ մեռնում են։ Չէ, հայեր ջան, էս ածականներով դուք երբեք առաջ չեք գնա։




Շատ խնդալու եւ ահավոր խեղճ են էն տիպի հիմար գյադեքը, որ մեկ էլ սկսում են խոսել կամ գրել միջազգային հարաբերությունների ու արտաքին քաղաքականության մասին։ Իսկ իրենք, լինելով գեղցի՝ ոչ մի օտար լեզու չգիտեն, ավելին՝ կյանքներում ոտները էս մեր գեղից դուրս չեն դրել։ Անգամ ապրելով ներսում՝ ոչ CNN են նայում, ոչ BBC, ոչ էլ նման կայքեր են մտնում։ Չէ, իրենք են ու իրենց աշխարհայացքը… pardon՝ գեղահայացքը։ Մեկ էլ տեսնես նման մի լածիրակ կգրի, որ ԱՄՆ-ում դեմոկրատիա չկա, նրանք բոլորին ճնշում են, հնդկացիներին էլ վերացրել են ու կործանվում են։ Մի էշ էլ կողքից կասի, որ Ռուսաստանն է կործանվում։ Արա, այ ոչխարի թուլա, դո′ւ ես կործանվում, վրադ խաբար կա՞։ Դե հիմա էդքան է էդ մարդու ուղեղը, ի՞նչ ասես։ Նա ի՞նչ իմանա ամերիկայի մասին, եթե կյանքում մի ժիվոյ ամերիկացի էլ չի տեսել։ Բայց կան նաեւ ավելի հասուն ու արդեն լավ ճերմակած օրանգուտանգներ, որ TV-ներում ու ցանցերում լրջորեն քննարկում են Թուրքիա, ԱՄՆ, Ռուսաստան… ու որ լսում ես դրանց ճղճիմ, տափակ ու անմակարդակ «դատողությունները», ուզում ես ասես՝ այ դուռակ, դու մի հատ հաստ ոռդ տեղից պոկի, վեր կաց գնա Եւրոպական որեւէ երկիր, մի հատ քո անձնական քրեդիդ քարդով ինքդ քո համար մետրոյի տոմս առ, մի հատ մտիր սրճարան, մի հատ ջին խմիր (ջին, այլ ոչ քո տնական քաշած շեռաջուր արաղը), մի հատ թերթ առ, կարդա, մարդկանց հետ շփվիր, տարբեր ազգերի ներկայացուցիչներ տես, տնտղիր, կյանք ուսումնասիրիր, հետո նոր խոսիր եւրոպայի Ռուսաստանի ու Թուրքիայի հարաբերությունների մասին, այ դախ, եզ։ Դու զբաղվի քո Համբոներով ու Գիքորներով, քո նիկոլներով ու փոստանջյաններով, բայց գեղամիջից դուրս մի արի, արաա′… Թրամփը, իփիչիմենթը, էրդոգանը՝ դրանք քո խոսելու բաները չեն։ Ու սրանցից ոչ մեկի գլուխը չի մտնում, որ ինքը պարզապես հետամնաց գեղցի է, որն իրեն շրջապատել է մի քանի հարյուր ավելի չտես գեղցիներով ու նրանց «լուսավորում է»։ Նույնը նաեւ արվեստում։ Նույն անմարակդակ ու անտաղանդ չտեսները ֆիլմեր են սարքում, ներկայացումներ անում ու իրենց թվում է, թե իրենց ազգանունի գոնե առաջին տառը ինչ-որ մեկը կիմանա։ Позор ա, արա, գնացեք մի հատ կախվեք, պրոֆիլակտիկ։



Էս համաշխարհային չափանիշների հասնող սեքս սկանդալները հայերի վրա չեն ազդում, որովհետեւ հայերը դրանց իմաստը չեն հասկանում։ Հայերը լրիվ ուրիշ, ավելի ռաբիզ սկանդալներ են սիրում։ Իրենք սիրում են սկանդալներ հարսի, կեսուրի, փեսու, զոքանչի մակարդակներով։ Իրենց սիրած կերպարներն են՝ աղջկա մերը, տղու ախպերը, հարսի քուրը, քավորի կնիկը… Այսինքն, դա էն ամբողջ հարազատությունն է, որոնք ուրիշ երկրներում՝ իրար չեն ճանաչում կամ ճանաչում են, բայց իրար հետ չեն շփվում, որովհետեւ դրա իմաստը չկա։ Դժվար, էլի, ֆրանսիացի կամ դանիացի ԿՆԳԱ ԱԽՊԵՐԸ գա ու խառնվի ամուսնացած զույգի ընտանեկան գործերին։ Իսկ էստեղ՝ ոչ միայն պիտի խառնվի, այլեւ ամեն ինչ պիտի իմնանա։ 60 տարեկան ԱՂՋԿԱ ՄԵՐԸ պիտի խառնվի իր 30 տարեկան աղջկա ինտիմ կյանքին ու ինքը չի հասկանա, որ դրանով նա բոզություն է անում։ Մեկն էլ չի ասի՝ այ այ փետրաթափ ու դեգեներատ կով, սիկ եղիր ու հիշիր, որ էդ ընտանիքի գործերը քեզ չեն վերաբերում։ Բայց դե ո՞նց հասկացնես, որ բաժանությունների 90 տոկոսը սենց բաների պատճառով լինում՝ մեր, հեր, քեռու տղա, հոպարի աղջիկ, քավորի բաջանաղ… Ու սենց մի ընդհանուր группавуха инцест ա կանգնած հայ ընտանիքներում։



Քաղաքում շատացել են փնթի, կեղտոտ, աղտոտ ու աղբոտ չմոները։ Տուն հասնելուն պես պետք է սպիրտով լողանալ, լուրջ բան եմ ասում։ Մի քանի քր առաջ նման մի կենդանի (1000 ներողություն) ԱՌԱՆՑ անռեռոցիկի կամ թաշկինակի, ուղղակի մատների մեջ խնչեց ու հետո էդ ձեռքերով բացեց հացի խանութի դուռը ու մտավ ներս։ Բա էդտեղից էլ ո՞նց հաց առնես։ Իսկ էսօր նման մի կենդանի մտել էր Կոնվերս բանկի գլխավոր գրասենյակը (ի՞նչ էր անում էնտեղ, ինչ էր ուզում, ո՞նց էին թողե դրան՝ չհասկացա)։ Երեւի մեր ու տղա էին, բայց էդ կարգի չմոներ ես չէի տեսել, ոչ էն աֆրիկայից փախածների մեջ, ոչ գյուղերում, ոչ մի տեղ, ջունգլիներում չկան նման կենդանիներ։ Ուրեմն որ ուշադիր նայեիր վրան՝ կարելի էր ենթադրել, որ ինչ-որ ժամանակ, ինչ-որ դարում, ինչ-որ մեկի նախկին կյանքում կին է եղել։ Կողքին էլ մի 8-10 տարեկան լամուկ, լրիվ մրի ու կեղտի մեջ։ Իսկ ինքը (կնանման զիբիլը) ուրեմն ոսկրոտ, կես մետր ծռությամբ չանչերով ու մեկուկես մետկ ծռությամբ ոտերով, ճղած խալաթով, քաքագույն ռետուզով, ձեռքերին 5 շաբաթվա չորացած կեղտ՝ մտել ու կանգնել էր ադմինիմտրացիայի սեղանի առաջ։ Ու իր էդ 8 տարեկան զզվանք թուլեն՝ գարշելի չանչերով խաղում էր այն սեղանիկի հետ, որից մարդիկ թղթեր են վերցնում, դնում գրում, ստորագրում։ Չգիտեմ ինչ եղավ, հետո սա սկսեց գոռգոռալ մյուսների վրա՝ իմ հերթն ա, խի՞ մտաք։ Դե, ո՞վ չգիտի, որ նման խավը ամենաագրեսիվն ու այլանդակն է։ Մի խոսքով՝ զզվեցի ու փախա էդտեղից։ Բայց հո մենակ էդտեղ չեն, դրանք հիմա ամենուր են։ Ուր ասես մտնում են, իրենց ձեռները քսում են ամեն հնաղրավոր տեղ։ Զգույշ եղեք, դրանք ամենավտանգավոր խավն են հասարակարգի։ ՀԳ. Հա, ու հանկարծ ստեղ սենց հիմարություններ գրող չլինի՝ «բա թե ի՞նչ անեն, իրենք մեղավոր չեն, մեղկ են, պետությունն է մեղավոր» ու նման 1000 տարվա տափակ, ռաբիզ ու անասուն մտքեր։



Էսօր առավոտ ասեցի բռնեմ ու ընդդիմադիր դառնամ ու «Երկիր Դամբուլյաց» կուսակցություն ընդունվեմ, որ կարողանամ մտնել Երեւանի ավագանու կազմը ու սկսեմ բոլոր նիստերի ընթացքում՝ կիրթ մարդկանց քրֆել։ Բայց պարզվեց, որ դա հեշտ բան չի եւ ամեն մարդու չեն ընդունում։ Մի քանի կետեր կան, որոնք պիտի համապատասխանեն քո մարդկային արժանիքներին, թե չէ չեն ընդունի։ Ուրեմն. Ա. Անհրաժեշտ է նշել ծագումը։ Պետք է անպայման լինես բանվոր-գյուղացիական ընտանիքից։ Իսկ եթե լինես ընդհանրապես ընչաքաղց լինես՝ միանգամից կանցնես, որովհետեւ դու պիտի կարողանաս հաշվել մյուս մարդկանց կենսամիջոցները՝ սա քեզ ո՞րտեղից եւ այլն)։ Բ. Պիտի կյանքում որեւէ գիրք բացած չլինես, թե չէ թշնամիները քեզ էլ կքրֆեն «կիրթի մեկը» հայհոոյանքով։ Գ. Պիտի կանգնած լինես զարգացման ամենացածր փուլում, քո բոլոր գործողությունները պիտի լինեն զուտ կենդանական, եւ դու՝ համալսարանական կրթություն ունեցող բոլոր մարդկանց պիտի տիեզերական մասշտաբների խորհուրդներ տաս եւ իհարկե՝ տիեզերական հիմարությամբ, թե ինչպես բաժանել ամեն ինչ (Մ. Բուլգակով) Դ. Պիտի ունենաս չոբանի բառապաշար, որ քեզ սիրեն ու ասեն՝ ինքը մեզնից ա, ինքը ժողովրդից ա, ժողովրդի հետ ա։ Ե. Պիտի լիես աբսոլյուտ հիմար։ Զ. Պիտի ունենաս ծիծիկներ։ Է. Պիտի լինես գեշ կամ նվազագույնը՝ գեշոտ։ Մի խոսքով՝ էսպիսի հարցաթերթիկ ունեն իրենք։ Բարդ է լինել պրոլետար։




Մսի եւ խոտի մասին Մարդիկ կան, ասում են, որ միս չի կարելի ուտել, որովհետեւ էդ մորթվող անասունները մեղկ են, նրանց պետք է խղճալ։ Մարդ կա, որ միս չի ուտում, ասելով, որ դա վնաս է առողջությանը թե ասա՝ ո՞ւմ ա պետք քո առողջությունը)։ Մարդ կա միս չի ուտում, որովհետեւ կարծում է, թե դա մեղք է ու եթե միս ուտես՝ հոգիդ կգնա դժոխք, չարտերային թռիչքով։ Ու ցավն էն է, որ իրենք կարող են մեց, միս ուտողներիս ասել՝ անխիղճ, վայրենի, գազան, բայց մենք չենք կարող նրանց ասել՝ խոտակեր հայվան, որովհետեւ ամբողջ աշխարհի կանաչներին, կահույտներին ու երկնագույններին կլարեն քո դեմ։ Ըիդհանրապես մտածող մարդը, մանավանչ տղամարդը՝ պիտի քրվա մեջ կես կիլո միս ուտի։ Բա մարդ տավարի մեջքի մասինց մի հատ սթեյք չկտրի՞, դնի կրակին ու համփ անի՞։ Ու ասեմ, որ ես դա մեծ հաջողությամբ անում են, մանավանդ, երբ 2 մետր շառավիղում կան խոտակերներ կամ մանավանդ՝ հացադուլ անող իշուկներ։


31 октября 2017 г. в 20:45 UTC+04



Երբ որ ժամանակակից ճանաչված կամ անճանաչ «պոետը» իր «բանաստեղծությունների» մեջ շարունակ գործածում է «Սատանա» «Աստված» եւ «Աղոթք» բառերը, ուզում եմ նրան ասել. - Արա, դու ո՞ր դարում ես ապրում, այ միջնադարյան գեղացի։ Եթե աչքիդ սատանեք են երեւում՝ մի հատ դիազեպամ խմի ու շնթռի։ Եթե քնաբեր չունես՝ կարաս լավ մի հատ ձեռի հետ աղոթես, բայց ինչի՞ ես գրում դրա մասին, այ կով։ Գրում ես, որ փետրաթափ պառավները ծաղկեփունջ-սմայլիկ ուղարկե՞ն քեզ։ Դա քեզ կայֆ ա՞ տալիս։ Ո՞ւր ես կոխելու էդ սմայլիկը։ Ու ընդհանրապես՝ քո ի՞նչ խելքի բանն են սատանեքն ու աղոթքները, այ վախեցած մոզի, գնա ծաղիկ աճեցրու, կարտոլ ցանի, մի բան արա, էլի։ Մեկ է, էս ձեր ստեղծած գեղական մշակույթում՝ կարտոլ կցանես թե բանաստեղծություն կգրես՝ նույն բանն է, որովհետեւ ձեր նման տավարների համար ժամանակակից արվեստ ու այսօրվա կյանք գոյություն չունի, դուք պիտի ման գաք ձեր տրեխներով ու ձեր հոտը սփռեք ամենուր, որովհետեւ ինչ էլ անես՝ ձեր նկարիչները նկարելու են ծաղկաման, եկեղեցի, կով ու խաչքար, ձեր պոետները գրելու են խաչքարի ու սատանեքի մասին… Հա, ու ասելու են, որ ժամանակակից արվեստ ստեղծող արեւմտյան երկրները փչացած են, անբարոյական են։ Դուք եք լավը, դուք եք հոգեւորը, մանավանդ երբ պոեզիայի մեջ աղոթում եք, իսկ աղոթքի մեջ քաքում։



Նկատելի է, որ ինչ-ինչ աղտոտ եւ աղբոտ «քաղաքական գործիչներ» վայրահաչ են բարձրացնում ճանաչված արվեստագետների անվան շուրջ։ Դրա համար զգուշացնում եմ, որ եթե սրանից հետո, որեւեէ ընդդիմադիր պլստացող քաղաքական գործիչ գեթ կես տող հերյուրանք գրի որեւէ ստեղծագործողի կամ արտիստի մասին (քննարկի նրա անձնական կյանքը, հաշվի ունեցվածքը եւ այլն)՝ ես նրա չմո մայրիկի սեռական օրգանների աշխատանքի պատկերները կդնեմ հանրային քննարկման։ Դե դրանց մոտ էլ բերանն է սեռական օրգան, որթ հեչ ավանդական չի մեր լեռնային ժողովրդի համար։ Ու ցանկացած նման «ընդդիմադիր գործիչ» կամ «գործչուհի» պիտի հասկանա, որ մյուսների համեմատությամբ ինքը մողեսի ծերտ է, էդ էլ լավագույն դեպքում։



Մի բան եմ լսել, բայց չեմ հավատում։ Ուրեմն լսել եմ, որ Հայաստանում կան ինչ-որ պաշտոնյա կինոբեմադրիչներ, որոնք անընդհատ խոսում են, թե իբր իրենք Օսկար են ստանալու կամ ստացել կամ էլ իրենց ֆիլմը ներկայացրել են Օսկարի։ էլի եմ ասում՝ լսել եմ, բայց չեմ հավատում, որովհետեւ չեմ պատկերացնում, որ մեր միջավայրում գտնվի այդպիսի անհեթեթ բաներ ասող կինոբեմադրիչ։ Ինձ թվում է, որ նման բաներ ասողը առնվազն անասուն պիտի լինի։ Հիվանդ, անտաղանդ, մեծամիտ տավար, էլի։ Բայց լավ է, որ նման մարդ չկա մեր մշակութային կյանքում։ Ու ոչ միայն չկա, այլեւ չի էլ եղել, համենայն դեպս՝ ես չեմ նկատել։



Հիմա ես համառոտ ներկայացնեմ, թե ինչ է իրենից ներկայացնում այն հայ ընտանիքը, որտեղ (իբր) կա ընտանեկան բռնություն եւ որի իրավունքերը (իբր) պետք է պաշտպանել եւ որոնց մասին (իբր) մենք պիտի մտածենք։ Հիմա բնութագրում եմ, թե ում մասին պիտի մենք մտածենք։ Առաջին հերթին դա այն զիբիլ ընտանիքն է, որը չգիտի, թե բռնությունն ինչ բան է, որովհետեւ դա իրենց ապրելակերպն է, իրենց կյանքն է։ Իրենք забор-ների տակ շինվում են, забор-ների տակ ծնվում են, ապրում են կեղտի ու աղբի մեջ, իրար ծեծում են, անիծում են, հայհոյում են, խաբում են, խբում են, ծախում են։ (Հա, ու էսքանից հետո իրենք կարող է կիրթ մարդկանցից «դիրքորոշում» ակնկալեն, այսինքն հարցնեն՝ դու ո՞ւմ կողմից ես)։ Դրանց տներում ամեն ինչ ծախվում-առնվում է, անընդհատ ՑԵՓ ու մատնիք են գրավ դնում, վերրցնում, 500 դրամի համար իրար քիթումռութ փշրում։ Նման ընտանիքների թուլեն, բնականաբար լինում է բոզի տղա։ Ու հեչ պարտադիր չէ, որ դրա համար մայրը կոնկրետ բոզ լինի։ Բայց տղան մեկ է՝էդպիսին է, որովհետեւ էդ մայրը ավելի վատ բան է անում, քան բոզությունը, նա ուրիշ տեղից գալիս է տուն ու ուրիշ բան է ասում, հայրը ուրիշ տեղ է գնում, բայց ուրիշ բան է ասում, քույրն ասում է՝ էսինչը սենց, բայց մարդ չիմանա… Ընդ որում՝ եղբայրը մեծանում է՝ քրոջ վրա ձեռնաշարժելով կամ ուղղակի շինելով, դրանք արյունապիղծ են մանկուց։ Մի խոսքով՝ իրենք ուտում են աշխարհի բոլոր տեսակի կղկղանքները, բայց մենակ դրա մասին ուրիշը չիմանա։ Դրանց տներում 4 բան է օդում կանգնած՝ ռաբիզ մուղամ, սերիալ ու ռուսական էստրադա։ Ամուսին կոչված տավարի ցավը կին կոչված անտերին «արա»րով է դիմում, եթե, իհարկե հետը խոսում է, ասենք քացու տակ առնելու արանքներում։ Ու սրանք սաղ քյասիբ անտերներ են ու հասարկություն կոչված անուղեղների ոհմակն էլ նրանց սիրում է, որովհետեւ «իրենք մեղկ են, ախպեր, վատ են ապրում»։ Ու հիմա մենք պիտի մտածենք, որ էս քաքոտների ընտանիքում բռնություն է տիրո՞ւմ… Իրենք իրար որ հագնում են՝ դա բռնություն է՞։ Հերը շինում ա աղջկան, ախպերըքրոջն ու մորը ու էդպես։ Ինչի ՞ կարեկցենք էդբոզերին։ Արա, դրանց որ ուզես 500 դրամով օգնես՝ կոկորդդ կկրծեն ու 5000 կտանեն, իրենք հաշիվ չունեն, իրենք անհաշիվ են։ Փչացած մարդիկ, կեղտ մարդիկ։ Չեմ ջոկում, էլ ուրիշ խնդիր չկա՞, որ հիմա էլ պիտի ամեն տեսակի չմոների մասին մտածենք։



Ամեն անգամ, Էրեբունի-Երեւանի տոնի օրերին Արգիշտի արքան է գալիս մոտս։ Էրեկ էլ էր եկել։ Ասում եմ՝ այ ախպեր, հիմա դու հայ ե՞ս, թե՞ ուրարտացի։ Պատասխանում է. «ԱՐԳԻՇՏԻ - Քո ասածը տարիքով կին է, որը թերեւս ծնվել է ձեզնից առաջ, որից հետո ծնել է ձեր ծնողներից մեկին ու հիմա երեւի մեռած է։ ԵՍ - Այսինքն։ ԱՐԳԻՇՏԻ -Այսինքն՝ հայը տատդ ա։ ԵՍ- Շնորհակալություն։ ԱՐԳԻՇՏԻ - Խնդրեմ, միշտ դիմեք։ ԵՍ- Իսկ հայեր եղե՞լ են ձեր ժամանակներում։ ԱՐԳԻՇՏԻ - Հայերը կակրազ նոր էին առաջանում իմ ժամանակներում։ ԵՍ - Ո՞նց։ ԱՐԳԻՇՏԻ - Ո՞նց ոնց, շատ նուրբ, ճկուն ու հանցավոր եղանակով։ Մի օր պապայիս՝ Մենուայի հետ հելանք փողոց, հասանք հրապարակ, մեկ էլ տեսանք սենց ցեխերի մեջ առաջանում են։ Զարմացանք։ Պապան ավելի երկար զարմացավ, քան ես, ինքը ըտենց էր, մի բան որ տեսներ՝ 20-ից 40 րոպե զարմանում էր։ ԵՍ - Բայց ինչի՞։ ԱՐԳԻՇՏԻ - Արա, որ քո անունը Մենուա լինի՝ դու ինքդ 40 րոպե չես զարմանա՞։ Մենուան ո՞րն ա, ոնց որ տաքսայի անուն լինի։ Լավ, ուրեմն տեսանք, որ էդ ցեխաջրերի մեջ սենց պուճուր բաներ են լող տալիս, շերեփուկի պես։ Մալյուսկա, էլի։ Պուճուր, սեւ, անիմաստ, անճոռնի բաներ։ Հասկացանք, որ սրանք հայեր են ու ամեն ինչ պիտի փչացնեն… Էդպես էլ եղավ, սաղի հետ կռվեցին։ Օրինակ մենք Շամիրամին էինք սիրում ու անկեղծ գզում, այսինքն մեր ու Ասօրեստանի հարաբերությունները սեռական էին, սրանք դարձրին թշնամական։ Կռիվ գցեցին»։ Մի խոսքով, ահագին խոսեց, ամբողջը չգրեմ, որովհետեւ շատ վատ բաներ պատմեց, ավելի լավ է դուք չիմանաք, որ հանգիստ ասեք՝ մենք, հայերս, մեր դարավոր պատմությունը եւ այլ տափակ բաներ։ Համ էլ էս երկխոսության վիդեոն է դուրս գալու մոտ ժամանակներում, կնայեք։


Դերասանական արվեստի ամենաայլանդակ դրսեւորման մասին Ռուս դերասանները (ավելի շատ դերասանուհիները) մի բան են կարողանում անել, որ աշխարհի ոչ մի երկրի դերասան չի կարող անել։ Նրանք կարողանում են լացելու ընթացքում խոսել։ Խոսել քիթ քաշելով, չպացնելով, մի խոսքով՝ կինոդիտողին (ինձ) ստիպելով, որ ձեռքը տանի remote-ին ու առաջ բրթի էդ կտորը։ Բայց ախր ինքը մենակ չի լացում, է՞։ Ինքը միեւնույն ժամանակ խոսում է, ինքն իֆորմացիա է տալիս ու դա որ չլսես՝ հետո չես հասկանա, թե ինչ եղավ։ Նախ ես չեմ հասկանում՝ ինչի՞ պիտի հասուն կինը լաց լինի։ Կինը կարող է հուզվել, գոռգոռալ, տեսարան սարքել, բայց ինչի՞ լաց լինի, հո 5 տարեկան թուլա՞ չի։ Բայց էդ էլ հեչ։ Էդ լացի պահերին էլ մի ամբողջ նվագախմի ձայն է հնչում՝ լիտավրներով, փողայիններով, ամեն ինչով ու չգիտես ինչ անես (ամենամեծ անճաշակությունը կինոյում՝ բարձր երաժշտություն նվագախմբով, пошлый ֆիլմ, էլի, սանդթերքն էլ գրել է եսիմինչ խեռալուխը ու հերիք չի գրել է՝ մի հատ էլ ֆիլմի ընթացքում պիտի երգի, որ вечный կույսերը նայեն ու գրեն՝ փշաքաղվեցի)։ Հիմա ի՞նչ անես։ Ձայնն անջատես՝ գուցե էդ կտորը 10 րոպե տեւի, առաջ ես տալիմ՝ հետո չես հասկանում շարունակությունը։ Էդ երեւի նրանից է, որ իրենց շկոլայում լաց լինելու առանձին դասեր կան։ Բայց ո՞նց կարելի է կադրում լաց լինել, մարդիկ են նայում, չէ՞, նրանք պարտավոր ե՞ն քո զռոցախառն նվնվոցը լսել։ Դա միակ բանն է, որ հենց առաջին կուրսում պիտի կուրսի ղեկավարն ասի, ասի՝ կադրում կամ բեմի վրա լաց լինել չի կարելի, աղջիկ ջան ու դու հիմա էստեղ ես, որ սովորես զգացմունք արտահայտել, դերը վերապրել, իսկ զռռալ կարող է ամեն հավաքարար։ Ու ռուսական դերասանական շկոլան (որը շատ բարձր տեղ ունի) մի հատ լացելու պատճառով՝ դառնում է անտանելի։ Դրանից գալիս հասնում է հայկական չեղած շկոլային ու էստեղ համը դուրս է գալիս լրիվ, որովհետեւ հայ դերասանուհին արդե′ն արցունքները քթերից մինչեւ բերանը թափելով մտնում է կադր, որից հետո սկսում է բառի բուն իմաստով խնչել, փնչել, խռխռալ… Ու ափսոս որ չի մեռնում կադրում, որովհետեւ կոնկրետ մեռածի դեր լավ են խաղում էս մեռածները։



ԱՆԱՍՈՒՆՆԵՐԻ ՄԱՍԻՆ Ինչպես տեսնում եք նկարից, վերջին տարիներին հայտնվել են անգրագետ, ռաբիզ, դախ ու անուղեղ անասուններ, որոնք հնարել են «հայկական գեն» կամ «հայու գենետիկ կոդ» տխմարագույն արտահայտությունները ու դրանով заебать են անում բնակչության մյուս անգրագետ ու թերի զանգվածին, այսինքն՝ մեծամասնություն կոչվող ոչխարների հոտին։ Մի տավար էլ դրել ու կենդանական աշխարհի սկզբունքով «տեսակավորել» է իր ազգին, նրան անվանելով «հայու տեսակ» (ինքը, իհարկե, լինելով՝ կովի տեսակ)։ Հիմա պարզ է, որ կիրթ ու գրագետ մարդիկ ծիծաղում են նման բաների վրա (ծիծաղում, այսինքն՝ ղժում)։ Բայց ախր երիտասարդներ կան, որոնց վրա կարող է վատ ազդեցություն թողնել ու նրանք չմեծացած դախանան ու սատկեն։ Իսկ կրթություն ունեցող յուրաքանչյուր մարդ գիտի, թե ինչ բան է մարդ արարածի գենը։ Մեջբերում եմ՝ «Գեն, գենետիկ կոդ՝ ժառանգական ինֆորմացիայի ծածկագրման համակարգ նուկլեինաթթուների համակարգում, կենդանիների, բույսերի, բակտերիաների և վիրուսների մոտ իրականացվում է նուկլեոաիդների հաջորդականությամբ։ ԴՆԹ պարունակում է ադենին (Ա), գուանին (Գ), ցիտոզին (Ց), թիմին (Թ)»։ Հիմա եթե մարդու գենը ազգայնացնող մի տավար լինի, ուրեմն նրա ԴՆԹ-ն պարունակում է ՔԱՔԻՆ (Ք)։ Դրա համար ասում եմ՝ որտեղ տեսնեք մի կայք, որը նման հոդված է տեղադրել, հիշեք, որ կայքի խմբագիրը անասունի զավակ ա։ Իսկ հետո, անպայման գտեք հեղինակին ու տակը գրեք՝ «Դե գնա, մամադ fuckեմ»։


Ուրեմն էսօր մի տավար ավազակային հարձակումով թալանել է Կոնվերսբանկի Սայաթ Նովայի մասնաճյուղը, տանելով 60 հազար եւրոյին համարժեք դրամ։ Բայց նոր նկատեցի, որ հատնվել են ֆեյսբուքաբնակ որոշ վատ մարդիկ… չէ, վատ մարդիկ չէ, ավելի շուտ՝ անասուն մարդիկ… չէ, ավելի ճիշտ կլինի ասել՝ սրիկաներ… չէ, էդ էլ չէ… քյասար՝ որոշ բոզի տղաներ, որ արդարացնում են դա, գրելով, որ հասնում էր, բա ո՞նց, մարդկանց վիճակը վատ է, իրենք աղքատ են ապրում, իրենք օրվա հացի կարոտ են ու թալանողը լավ է արել։ Բա ո՞նց, աղքատ-չմո-անապահովին срочно 60.000 եւրո էր պետք, որ մի հատ մատնաքաշ ու 100 գրամ չանախ տաներ տուն, որ իր սեփական բոզի բալեքն ուտեին։ Ես մի բան չեմ հասկանում, այ էսքան որ խոսում են մեր հայկական արժեքներից, խոսում են, որ մենք հարգել գիտենք, սիրել գիտենք, մեծերին սիրել գիտենք, ծնողներին սիրել գիտենք, մենք լավն ենք, մենք ուրիշ ենք՝ արա, բա ո՞նց է, որ էսքանից հետո դուք հանգիստ կարող եք ավազակային հարձակումներ արդարացնել, սպանություններ արդարացնել, մարդասպաններին դարձնել ձեր փրկիչը… Ավելին, կարող եք խոսել, թե էսինչին պետք է քանդել հանել պանթեոնից ու էնինչին թաղել պանթեոնում, որովհետեւ էդինչը հերոս տղա ա, իսկ էնինչը գող ա։ Դուք մտածել ե՞ք, որ նման ցածրագույն խոսակցություն աշխարհում ոչ մի ժողովուրդ չի տանի ձեզնից բացի, այ քսմտնելիներ։ Էդ ո՞ր մեծին եք դուք սիրել ու հարգել, ասեք իմանամ։ Մարդ է մահանում, լավ, վատ՝ կապ չունի, իսկ ձեր նման ստորները գրում են՝ օֆ, ինչ լավ եղավ։ Նման բան կանի՞ կիրթ ժողովրդի ներկայացուցիչը։ Դուք հանգիստ կխոսեք ձեր մեծերի մասին, բայց միեւնույն ժամանակ կհաշվեք նրա փողերը ու վրեժխնդիր կլինեք նրա հաջողությունների համար։ Որովհետեւ ուզում եք, որ նա էլ լինի «ձեզնից»։ Այսինքն՝ ձեր նման չմո, ձեր նման կոպեկի մեռած, ձեր նման ուրիշի փող հաշվող, ձեր նման քյասիբ պաշտող ու ձեր նման ԳԱ--ԴՈՆ։ Էդ սաղ պայքարողները, էդ սաղ ելք-մելքերն ու մնացած բաները՝ դրանք սաղ նույն խ-ռս են։ Էսքան բան։



Առավոտ-գիշերով ֆեյսբուքը բացում ես ու էլի տեսնում ես, որ միֆոլոգիա է կանգնած ներսում։ Էլ ինչ-որ նետահարող (միՆԵՏահարող) Հայկ ու Բելեր, հայացված ուրարտա-խալդական աստվածներ, Նոյի տապանի անցած ու չանցած տեղեր եւ իհարկե՝ ինչ-որ սեւ գույնի ջարդուխուրդ եղած եկեղեցիներ ու դրան հարակից փշրված խաչքարեր։ Այսինքն, սովորական մարդիկ զբաղվում են պատմաբանների եւ հնեաբանների գործով։ Ու էս ամենով հանդերձ՝ բոլորը խոսում են, որ մենք պիտի ունենանք լուսավոր ապագա։ Բայց պարդոն, ախպեր, եթե դուք հնոտիներով ձեր…



Ուրեմն երեկ մի հատ մոծակի աղջիկ էր զանգել (լրագրող), չհասկացա, թե որ լրատվականից (armlur ասեց, ի՞նչ ասեց)։ Բա թե՝ պարոն Սահակյան, չեք գա՞ մեր կայքի համար տեսանյութ նկարահանենք այն մասին, որ ինչ-որ մարդկանց կոչումներ են տվել։ Ասում եմ՝ հա ինչ։ Ասում է՝ դե խոսեք՝ արդյո՞ք արժանի էին նրանք։ Ասեցի՝ չէ, ես ասելու բան չունեմ, որովհետեւ ուրիշի ստացածի կամ ունեցածի մասին խոսելը համարում եմ բոզի-վաստակություն։ Չանցած մի 20 րոպե՝ զանգեց մեկ ուրիշ բլոճուհու (կամ Բլոճինե), էլի ինչ-որ խեռիսգլուխ.am կայքից ու նույն ձեւի բան ասեց՝ բա թե սենց կոչումներ են տվել, հիմնականում երիտասարդների, ձեր կարծիքով դա ճիշտ է՞։ Էստեղ էլ չդիմացա։ Ասեցի՝ դե հիմա լսի, թե ինչ եմ ասում, այ անհաջող սեռական գործողության արդյունք։ Էդ որ քո նման կապիկի բալեքը գնում են ու 2 կոպեկի համար նման զիբիլանոց-կայքերում աշխատում են՝ էդ ձեր գործն էդուք կյանքում ուրիշ հետաքրքրություն չունեք, էդ պիտի անեք, մանավանդ որ так или иначе - вас никто не ебёт։ Բայց որ ձեր կայքերի ղեկավարները հանրապետության մակարդակով նախանձի, չմոյության, ուրիշի ունեցվածք հաշվելու կամպանիաներ են բացում՝ այ դրա համար մի գեղեցիկ օր кто-то вас сылно выебет, при том - выебет очень больно։ Ու եթե դուք, չմոներ, մեկ էլ ինձ զանգահարեք՝ Поговорю вот как. Вдумчево да серьезно, чтобы дошел до тебя мой вопрос. До ума, до сердца, до печенок и остального твоего гнилого ливера!!!



Փողոցների վերանվանման մասին Քանի որ էս բոլոր գործիչ-մործիչ (ելք-մելք) տուֆտա են, բան չեն ջոկում կյանքից ու բան չջոկելով տուֆտվում են (կոմունիստ, հերոս, եսիմինչ) ուրեմն առաջարկում եմ. Նախ փոխել-փոխել ա՝ պետք է մի քանի փողոցի անուն էլ փոխվի։ Օրինակ Պռոշյան փողոց, որ ի՞նչ։ Ո՞ր նորմալ մարդը Պռոշյանի հատոր կառնի գրախանութից ու կնստի կկարդա։ Ինչի՞ անի էդ բանը, երբ մարդու կյանքի միջին տեւողությունը 65-75 տարի է, բա ափսոս չե՞ն էն ամիսները, որոնց ընթացքում նա պիտի «Հացի խնդիր» կարդա, էն էլ այն դեպքում, երբ ինքը լավ գիտի էդ խնդրի լուծման ձեւը՝ խաբել, գցել, պարտք առնել չտալ եւ այլն։ Ուրեմն, Պռոշյան փողոցը թող կոչվի Մեծ Մանղալի փողոց կամ Չալաղաջի պողոտա, մի խոսքով՝ էդ ոգով, որ սազի։ Անցանք Նար Դոսին։ Շատ կասկածելի կերպար՝ հայ գրականության մեջ։ Ինքը գրել է «Սպանված աղավնին» ու չի ամաչել դրա համար։ Այդ պատճառով, Նար Դոսի փողոցը պետք է վերանվանվի Դագաղաշատ փողոցի։ Կամ Դագաղի փողոց։ Կամ Ննջեցյալների պողոտա, որը թող ունենա Մեռած-չթաղածների նրբանցք, Թաղած չմեռածների խաչմերուկ եւ այլն։ Ու նաեւ։ Նժդեհի արձանը փոխել կամ տանել տաշել, փոքրացնել, բերել, երեկոյան երեխաները վախենում են, մայրերը երեխաներից կտրվում են, հայրերն էլ են կտրվում։ Տիգրան Մեծի արձանը մասիվից իջեցնել ու սուզել Երեւանյան լճում։ Կամ գոնե քանդել, հետույքի մասը ավելացնել, որովհետեւ ինքթ հետույք չունի ու նայողը չի հասկանում, թե ինչ ոռով է էդ հողերը գրավել։ Նալբանդյանի արձանի ձեռքը գրպանից հանել, տեսնել, թե էսքան ժամանակ ի՞նչ էր պահում ձեռքի մեջ կամ ինչի՞ հետ էր խաղում։ Ուրիշ բաներ էլ կան, բայց դրանք վիդեոյով կասեմ, ArevTV-ում։




«Ոսկե համբույր» սրահ։ Հաստատ էս ժողովրդի 90 տոկոսը անգրագետ մահանում ա, ասա այ չմոներ, համբույրը ո՞նց կարող է լինել ոսկե։ Ո՞նց։ Համբույրը կարող է լինել կրքոտ, կարող է լինել տհաճ, զզվելի, ցանկալի, անտանելի, անպաճույճ վերջապես։ Բայց նա չի կարող լինել ինչ-որ մետաղից, չի կարող լինել ինչ-որ գույնի կամ ինչ-որ տեսակի։ Ու էս անասնությունը գալիս է նրանից, որ որոշ փտած ու դախ դեբիլներ կարող են գործածության մեջ դնել «մարդու տեսակ» արտահայտությունները (հայու կամ մարդու տեսակ), եթե կարող են արտահայտել «ազգային գեն» տխմարագույն դարձվածքը՝ ուրեմն մյուսներն էլ պիտի լինեն անգրագետ, հետամնաց ու սատկած։ Արա, 4-րդ դասարանում են անցնում, որ գենը կամ գենետիկ կոդը դա մարդու եւ կենդանիների ԴՆԹ-ն է, ողը պարունակում է ադենին, գուանին, ցիտոզին եւ թիմին։ Ու եթե դուք անպայման ուզում եք ունենալ նացիոնալ կամ ցեղային գեն՝ դրան պիտի ավելացնեք, ասենք՝ արմենամինդ կամ հայամին։ Ու հետո գնաք ու իրար ոսկե համբույր տաք։ Էշեր։



Հենց ես նկատում եմ, որ ինչ-որ երկրում սկսում է գաղափարախոսություն գործել՝ ուզում եմ էդ գործի գցողներին ստրկացնել ու հանել վաճառքի։ Երբ որ հանկարծ լսում եմ «պատրիոտիզմ» բառը՝ ուզում եմ էնքան քացով խփել ասողի բերանին, մինչեւ ամենավերջին ատամները կփշրվեն ու կլցվեն շնչափողը։ «Սերունդին պետք է հայրենասիրությամբ դաստիարակել» ասողի բերանը պետք է լրիվ ՈՒՐԻՇ նպատակների ծառայեցնել։ «Հայրենասիրություն ներարկենք մեր երեխաների երակներում»… Բա այ անասուն, եթե կարող էիր՝ խելք ներարկեիր։ Հիմա որ բան չես ներարկել՝ էդ քոսոտ հայրենասիրությամբ ի՞նչ պիտի անի սերունդը, էն էս լուսավոր աշխարհում։ Զոռով սիրել ե՞ք տալիս, արա։ Բարոյականության, եկեղեցու, խաչքարերի եւ այլ բաների մասին խոսողներին պետք է թողնել, որ սոված, ծարավ ու սեռաքաղց ապրեն մոմերի տակ, էսքան բան։ Դե արի ու էս ավանակներին բացատրիր, որ գաղափարախոսությունը չի կարող լինել լավ։ Գաղափարախոսություն՝ նշանակում է կեղտոտություն։ Կոչվի դա ազգային, կրոնական, ֆաշիստական, կոմունիստական, ձախակողմյան կամ չգիտեմ ինչ։ Եթե մեկը ընկնում է դրա ազդեցության տակ՝ ուրեմն էշ է, իրեն հասնում էր։ Էդ էի ասում։



Մարդուն որ խղճի ազատություն ես տալիս՝ նա անպայման ուզում է անխղճություն անել։ Ու ոչ միայն ուզում է, այլեւ անում է։ Ու գնում է կռիվը՝ մեր կրոնական զգացմունքները վիրավորեցիք, մեր մզկիթներին լավ չեք նայում, մեր եկեղեցիները քանդում եք, մեր սինագոգին թարս նայեցիք, սխալ բան գրեցիք մեր Մուհհամեդի, մեր Կրիշնայի կամ մեր եսիմոր եպիսկոպոսի կամ владика-ի մասին։ Որ ի՞նչ։ Հավատում եք՝ հավատացեք, ախպեր, մզկիթով, եկեղեցով ու տերտերով հո չի՞ որոշվում՝ դու դժոխք ես գնալո՞ւ, թե՞ դրախտ։ Առաջներում, սովետի ժամանակ՝ խղճի ազատությունը չէր խրախուսվում եւ հայ, կալմիկ, տաջիկ, վրացի, էստոնացի ու ադրբեջանցի էդպես անալլահ ու անաստված ապուշ-ապուշ ֆռֆռում էին ու առանձնապես իրար վնաս չէին տալիս։ Կամ Իրանը, իր համար եւրոպական կյանքով ապրող երկիր էր։ Բայց Մուհամեդը վերադարձավ, չալմա, մալմա, գլխաշոր քաշեց գլխներին՝ երկիրը պրծավ։ Ու գնաց՝ մզկիթ, իսլամիստ, չիսլամիստ, խեռագլուխիստ։ Հիմա էլ Ադրբեջանը աշխարհով մեկ սկսել է գոռալ, որ հայերը «գրավված տարածքներում» մեր մզկիթները քանդում են։ Արա, դուք մինչեւ 90 թիվը գիտե՞ք, թե մզկիթն ինչ ա։ Դուք ընդհանրապես գրավված տարածքների ցավը պիտի տանեք։ Պաղեստինն էլ են համարում գրավված տարածք, իրենք, արաբները՝ դրա մեջը ապրում են, ոչինչ չեն ստեղծում, օգտվում են բոլոր բարիքներից (հիվանդանոց, դպրոց, գազ, ջուր), բայց մզկիթի ու աղոթատեղի համար ամիսը 5- իսրայելցի զինվոր են սպանում։ Էնպես որ, հոգնեցրել են դրանք սաղ։ Գնացեք հող մշակեք, այ հիմարներ, գիտություն ու տնտեսություն զարգացրեք, էդ ձեր փոխարեն մարգարեները չեն անելու։



«Կենտրոն TV»-ով թույն վեճ նայեցի՝ ինչ-որ ԵԼՔ-ը ընդդեմ կոմունիստների։ Արա, ես մի բան չեմ հասկանում՝ եթե մի տեղ կան կոմունիստներ՝ էլ էնտեղ ո՞նց կարոող է լինել ելք։ Ես նման բան չէի տեսել, որ մի վայրում հավաքվեն ավելի քան 10 մարդ ու բոլոր միասին խոսեն հիմմմմար բաներ, մեկը մյուսից անհիմն, любителський, անխելք։ Նայում, մտածում ես՝ արա դե խելքի եղածն ի՞նչ է, որ դուք չունեք։ Հա ուրեմն գերեզմանից փորել-հանել էին 80-ականներին զոհված էրկու հատ կոմունիստ ու էս խեղճերը տուֆտվում էին մի այլ ձեւով։ Մյուս կողմից էլ անհասկանալի դեմքեր, ծխական դպրոցի մակարդակով։ Էս փողոցի անունը փոխենք, էն փողոցի չփոխենք, էս արձանը հանենք,, էն թողենք։ Ուղեղներդ փոխեք, այ էշեր, էկեք ես ձեզ իմ ուղեղից մի 0,2 տոկոս տամ։ Բայց դա տեղ չի անի ձեր դոդ գլուխներում, կտրաքի գլուխներդ։ Ու չնեղանաք, ոչ ոք մեղավոր չի, որ ձեր գանգատուփը շատ փոքր է։ Ասում են՝ մեր հին փողոցները սենց-ընենց։ Այ թերիներ, Երեւանը նոր քաղաք է, նա չի կարող ունենալ հին փողոցներ։ Նա Փարիզը չի, Լոնդոնը չի, Թիֆլիսը չի, որ 16-17-18-19-րդ դարի փողոցներ ունենա։ Երեւանը 80 տարվա քաղաք է ու հիմա դուք մի 10 հատ փողոց ունեք ու եթե շատ եք ուզում փոխեք՝ մի 10 տարի սպասեք, թող էդ կոմունիստները վերջնական մեռնեն, դուք էլ դրեք ու Կասյանի փողոցը վերանվանեք ձեր հերոսների անունով, ասենք՝ Նիկոլի փողոց, Չնիկոլի պողոտա, Փոստանջյանի նրբանցք։ Մեկ է, էշ եղել եք, էշ էլ կմնաք։



Արվեստ ու մշակույթ ստեղծող տավարների մասին Որ tv-ներին ու ֆեյսբուքին հետեւես՝ տպավորություն կա բոլորը (մանավանդ երիտասարդները) կպած արվեստ ու մշակույթ են ստեղծում։ Էլ ֆիլմեր են նկարում, էլ մանր-մունր ներկայացումներ են բեմադրում, գրքեր ու բանաստեղծություններ են գրում, նվագում են, երգում են, կլիպ են սարքում, քանդակում են ու նկարում են, պարում են… Հա, բայց երբ արածները դիտում ես՝ ուզում ես ասես՝ ինչի՞ ես սենց բաներ անում, տավար։ Նայում ես ու արեւմտահայերեն ասած՝ գեշություն մը կիջնե վրաննիս։ Ինչի մենք չենք ուզո՞ւմ լավ բաներ տեսնել, կարդալ, դիտել։ Ուզում ենք, բայց չկա։ Նախ՝ ծայրեծայր կիսատ-պռատություն, անտաղանդություն։ Ոչ մի նոր խոսք։ Հնացած դեբիլությունների շարան։ Քանդակներ են անում՝ մի հատ կարմիր այլանդակ քար են քերում, վրան գրում «Մայրություն» ու ասում՝ արվեստ։ Արա, ի՞նչ մայրություն, ի՞նչ հայրություն, դու չգիտե՞ս, որ ժամանակակից արվեստում նման դեբիլություններ չկան։ Բանաստեղծություն են գրում՝ աղոթք, մաղոթք, աստված ու սատանա։ Այ միջնադարյան գեղացի, ի՞նչ աղոթք, ինչ սատանա էս քվանտային ֆիզիկայի դարում։ Կամ դա քո ի՞նչ խելքի բանն է, մողեսի զավակ։ Ֆիլմերի ու սերիալների մեջ բոլորը խաղում են վատ, իսկ որ ասում ես, ասում են՝ դե հմի գործ ա, անում ենք, էրեխա ենք պահում։ Ի՞։ Գնա կրիա պահի, կատու պահի, էդ էժան կնստի, այ անտաղադ էշ։ Նկարած կտավներում՝ ոչ մի տեսակի շարժում, ոչ մի խորհուրդ, ոչ մի բան։ Որովհետեւ խաչքար է նկարում, եկեղեցու պատ է նկարում, ծառ է նկարում, այլանդակ գույների ծաղիկներ ու ծաղկաման է նկարում։ Ու էդ ծաղկամանով ու խաչքարնեով ինքը պիտի գնա ու ներկայանա եւրոպական ժամանակակից արվեստի բիենալեներում, որ նայեն ու վերեւից թքեն գլխին։ Ու էսպիսի բաներ են անում՝ տասնամյակներ շարունակ։ Անում են ու ասում են՝ մշակույթ։ Մի խոսքով, չերկարացնեմ, էս ամեն ինչը ցույց եմ տալու։



Շատ ու շատ հայեր (որոնք միայն աչքի են ընկնում իրենց շատուշատ լինելով) կարող են մի հատ ձմերուկ սառեցնելու համար բաց թողնել մի քանի հարյուր լիտր ջուր, նաեւ կարող են բակում գորգ ու բուրդ լվանալու նպատակով օգտագործել մի քանի լողավազանի ջուր, կարող են աղբը թափել աղբամանի կողքը, կարող են ծխախոտը շպրտել մեքենայից դուրս, կարող են գնալ Սեւան ու խորովածի ոսկորները, կոկակոլայի շշերն ու ձմերուկի կլեպները լցնել ափին եւ հենց ուղիղ լճի մեջ… Կարող են, շատ բաներ են կարող։ Բայց վատն էն է, որ նույն մարդիկ (էս ամեն ինչն անողները) մտնում են ինտերնետ ու վայնասուն են բարձրացնում՝ վայ մեր Սեւանը ցամաքեց, վայ մեր Խոսրովի անտառը վառվեց (թե ասա դրանից առաջ դու էդ անտառի տեղը գիտեի՞ր, այծ), վայ մեր ծառերը կտրեցին, վայ մեր հանքերը թալանեցին… Ու հենց էդպես չեմ ասում «նույն մարդիկ», դրանք հենց նույն մարդիկ են։



Աշխարհի ամենագեշ կանայք՝ դրանք ֆեմինիստկաներն են (ծուռ ոտերով, ուռած ու դուրս տված դեմքերով)։ Դրանից հետո գալիս են բնապահպան կանայք, որոնք իրենց գեշությամբ այնքան էլ չեն զիջում ֆեմինստկաներին (իրենք ընդհանրապես անճոռնի են)։ Հետո գալիս են իրավապաշտպան կանայք (շալվարի տակից դուրս պրծած ոռով ու կեռնեխի ձայնով)։ Գեշության չորրորդ տեղը իրար հետ կիսում են հումակեր եւ բուսակեր կանայք, սրանք լրիվ անտեսք են։ Վերջին տեղը գրավում են էշկինոսիրող կանայք՝ ՀարրիՓոթեր, սենց բաներ)։ Սրանք ֆռֆռում են կարճ ոտերով, մեծ գլխով ու вечно բոթասներով։



Հենց տեսնում եմ, որ ինչ-որ մեկը ինչ-որ մեկը կրոնաբարոյական ցիտատներ է մեջբերում՝ միանգամից հասկանում եմ, որ դա ցնդած էշ ա։ Մոտավորապես էսպիսի ցիտատներ՝ «Եթե սիրում ես մորդ, ուրեմն սիրիր հորդ, քանի որ աստված ասել է սիրիր հորդ ու մորդ»։ Մի խոսքով, էս ոգով։ Նման բաներ սիրողներ իդիոտների ուղեղը պնդուկի չափ է լինում, որովհետեւ էդ մակերեսային ճշմարտությունները, որ ամեն մարդ գիտի՝ նման տհասների համար հայտնություն են, նորարարարություն։ Ես դրանց անվանում եմ ԴԴ (Դատարկ Դույլ), դրանք կյանքում չեն լցվում, կյանքում ոչինչ չեն անում, ոչինչ չեն ստեղծում, ոչինչ չեն կարող ստեղծել։ Բա էլ ի՞նչ սիրեն։ Ոչ մի բան անել չգիտեն։ Եթե կին են՝ չգիտեն տղամարդն ինչ է, եթե տղամարդ են՝ կին չեն տեսել։ Սեքսից բան չեն հասկանում տվարները, չեն անում (դրա համար էլ սիրում են «բարոյականություն»)։ Էդ հիմարները մեղք էլ չեն գործում, էդ էլ չգիտեն ոնց անեն։ Էդ պատճառվ, շրջապատը դրանց ասում ա՝ «Բայց ինքը լավ տղա ա, ինքը լավ աղջիկ ա»։ Լավ տղա է էնքանով, որ վատ բան անելու ձեւն էլ չգիտի, բեսը։ Լավ տղա, չե մի չէ։ Արա, լավ տղեն կամ աղջիկը ցիտատներ կսիրի՞ «Հին ընկերը լավ բան է, ինչպես հին գինին»։ Թե ասա դու երբ ես հին գինի խմել, երբ ես հին ընկեր ունեցել, այ սխալ տեղը դրած ստորակետ։ ։ Ու էդպես, նման դատարկ դույլերը տոննաներով ծնվում են, դառնում են կրոնագիժ, աղանդավոր կամ «ազգասեր» ու համարվում են «լավ տղերք»։ Ինքնահաստատվում են նման ապուշություններով, առանց մտածելու, որ էդ անտեր ինքնահաստատվելու համար դատ պիտի հասնի, 5-12 տարի Գուլագ։


Աշխարհում կան հայ առաքելականներ եւ կան հայ մահմեդականներ։ Կատակ չեմ անում, դա փաստ է։ Դրանք մուղամ լսող, մուղամ երգող, ռաբիզ հայերն են։ Ու նրանք չեն կարող լինել քրիստոնյա, նրանք մահմեդական են, բայց հայ են։ Ու կոչվում են Մահմեդակյան։ Ու շատ բաներով Մահմեդակայանները նման են մահմեդականներին։ Ինչպես եւ մյուս թուրք, արաբ եւ այլ ազգակիցները՝ սրանք նույնպես հայրենիք չունեն, որովհետեւ որ երկիրը գնում են՝ իրենց հիմար ավանդույթները տանում են հետները։ Օրինակ՝ արաբ, թուրք, մարրոկացի մահմեդականները գնում-հասնում են Եւրոպա, մտնում են քաղաքակիրթ աշխարհ, բայց սկսում են ֆռֆռալ իրենց զզվելի գլխաշորերով եւ այլ պարագաներով։ Իրենք թքած ունեն, որ իրենց հայրենիքում պատերազմ է, նա քանդվում է, ավիրվում է, ոչնչանում է։ Նրանց չի հետաքրքրում, որ իրենց ազգը իրենց երկրներում վերանում է։ Էդ էշերի համար կարեւորը չալման է ու գլխաշորը, էդպես են նրանք ինքնահաստատվում։ Ու մեկ Մահմեդակյանները նույնպես, նրանք իրենց փայ հողը ծախում ու թռնում են ԱՄՆ, այսինքն՝ գերզարգացած քաղաքակիրթ աշխարհ ու էդ Apple-ների, Google-ների մեջ, էդ հսկա հսկա արվեստի աշխարհում, հոլիվուդյան բարձունքներում՝ սկսում են իրենց թաթուլ-մաթուլը լսել ու լսացնել բոլորին։ Կոնկրետ Լոս Անջելոսում կա 1 միլիոնից ավելի Մահմեդակյան, որոնք առավոտից իրիկուն տժժում են իրենց ազգայինի տակ։ Հա, ու մեկ էլ մտնում են ֆեյսբուք ու գրում են՝ դուք, Հայաստանում ապրողներդ ստրուկ եք։ Այ թե ինչպիսի բտ են էդ մահմեդակյանները։ Ու էս ամեն ինչը շատ ամոթ է, ասեմ, իմանաք։



Տեղական գրողների խլրտումները Վերջերս պատահաբար նկատեցի, որ իրենց «գրող» ու «գրականագետ» մեծարողների մեջ խլրտումներ են տեղի ունենում։ Այո, նրանք խլրտում են ու խլրտվում են։ Հիմա էլ սկսեն իրենց մեջ միջակություններ ու անտաղանդներ փնտրել։ Իրենք, իրենց մեջ։ Բայց դուք ո՞նց կարող եք ձեր մեջ փնտրել ձեզ։ Էսպիսի խոսքեր կան, չէ՞՝ իմ մեջ գրողն է մեռնում, իմ մեջ արտիստն է մեռնում… Բայց ձեր մեջ անտաղանդն ու միջակն են մեռնում, իմ հիմար ու տգեղ բարեկամներ։ Այսինքն՝ էդ անտաղանդն ու միջակն էլ են մեռնում, շուտով դրանք էլ չեն լինելու։ Մի բան կար՝ էն էլ է մեռնում։ Եթե ասենք, ձեր մեջ լիներ գոնե 3-4 գլուխ վառ ստեղծագործող կենդանի՝ կասեիք, հա, թող դրանք էլ անտաղանդներին քրֆեն։ Բայց էստեղ դուրս է գալիս, որ մի քանի տասնամյակներով անտաղանդ գրքեր ցփխոխ եւ մի քանի նման անտաղանդությունները գովերգող ախմախներ՝ հիմա փոշմանել են ու քրֆում են իրար։ Ընդհանրապես՝ սրանք միշտ գռուպայով են ֆռֆռում, գռուպավուխա, միշտ կոդլներով են լինում։ Իրենք պիտի շատ լինեն, որովհետեւ էդպես ապահով է, որովհետեւ էդպես՝ առանձին չեն բռնի ու պատի տակ սատկացնեն։ Իրենք պիտի իրար գլխի հավաքված լինեն։ Ու շատ չլինեն, չէ, այլ լիքը լինեն։ Իրենք հանդես են գալիս բիրիկով։ Իրենք բիրիկով իրար տալիք են ու տալիքով բիրիկ։ Այ էդպես, 20-ից 60 տարեկան փոշոտների շարան։ Ես էդ դուռակների շարքում երբեք չեմ եղել ու շատ գոհ եմ դրանից։ Դրանք վերեւից լավ են երեւում, որովհետեւ գերադասելի է նման գրողների շրջանում միշտ հանդես գալ որպես իրենց հետ կապ չունեցող դերասան, իսկ հիմար դերասանների շարքում՝ հանդես գալ որպես գրող։ Էդպես ճիշտ է։ Անհատական է։ Ու շատ ամոթ բան է լինել դրանց կողքին, որովհետեւ, առաջին՝ դրանց վրայից նոր քաղաք ժամանածի գոմահոտ է փչում, երկրորդ… Էլ ինչ երկրորդ, եթե առաջինը լրիվ հերիք է։ Չտեսներ։



Բարակ ձայնով խոսելու մասին (գիտական թեզ) Ուրեմն. եթե խոսքը վերաբերեր բնածին բարակ ձայնով խոսող կանանց, մենք այս թեզը առաջ չէինք քաշի, դե հիմա մարդու ձայնն էդպիսին է, ի՞նչ կարող ես անել (չնայած խրախուսելի չի)։ Բայց դժբախտությունն այն է, որ հիմա բարակ ձայնով խոսում են նաեւ նորմալ, անգամ հաստ ձայն ունեցողները։ Կառաջանա հարց. ինչո՞ւ են դիմում նման չարագործության։ Պատասխան. որովհետեւ էդ իդիոտկեքին թվում է, որ բարակ ձայնով խոսելը ավելի կիրթ բան է ու ավելի կանացի։ Այսինքն՝ տեսեք,տեսեք, թե ես ինչ նուրբ կենդանի եմ, ի՜նչ կուտուրական, ինչ բարեկիրթ ու որ ամենակարեւորն է՝ ինչ անմեղ։ Ինչո՞ւ եմ շեշտում անմեղը։ Որովհետե, բարակ ձայնով խոսելուց բացի՝ դրանք բոլոր բաղաձայնները նրբացնում են, իսկ ձայնավորները երկաղացնում, այսինքն այսհես՝ «Տեսյիե՞կ ինց բարիեկիրթյ յեմ» եւ այլն։ Դե, ոնց որ երեխայի հետ կխոսեն (էդպես գրելով չի լինի, սա պիտի ցույց տամ)։ Ու նման զազրագործություններ անում են հիմնականում սպասարկման ոլորտի աշխատողները, երբ ասենք մի բան ես պատվիրում կամ մի բան է փչանում՝ իրենք էսպես են խոսում, իբր պրոբլեմ չկա, ամեն ինչ զիլ ա։ Ու էդպես, փափուկ «ր»-երով՝ «Ձիեզ տեղետցնյում ենք, որ ձիեր իինտիերնետը»… Ինչքան դեբիլ, գեղցի ու թերզարգացած են սրանք… Ու հենց իմ հետ էդպես են խոսում, ես հիշում եմ Խորեն Աբրահամյանին, որին հենց մեկը նման ձայնով բան էր հարցնում, Բաբկենիչն իր բասով կտրում էր՝ «Ի՞… Խնդրում եմ իմ հետ նման բարակ ձենով չխոսաք»։


Հերթական «հայրենասեր» իդիոտների խմբեր նկատեցի, մոտավորապես այս պարունակության՝ «Ջարդելու ենք, փշրելու ենք, պատժելու ենք, հեղափոխություն ենք անելու, վատ հայ ենք խփելու, հետո Բաքու ենք հասնելու, թուրք ենք խփելու, հետո Թուրքիայի թուրք ենք մորթելու, քանի որ ցեղակրոն ենք, խեռակրոն ենք, արիածին ենք, եսիմինչածին ենք», մի խոսքով էսպիսի բաներ։ Մեկը սրանց չի ասում, արաաա՜, այ դուռակներ, եթե դուք ուզում եք ուժեղ պետություն ունենալ՝ առաջին հերթին դուք պիտի կրթվեք, լեզուներ սովորեք, դառնաք 21-րդ դարի մարդ, որ կարողանաք ԺԱՄԱՆԱԿԱԿԻՑ գիտություն, մշակույթ, տնտեսություն ստեղծել։ Ու արվեստ, որը նույնպես պիտի լինի ժամանակակից, այլ ոչ իբր դասականների կամ գեղագիրների կողմից գրված հնոտիք։ Պերճ Զեյթունցյանի ասած՝ «Եթե ուզում ես վրեժ լուծել, թուրքերի քթի տակ ստեղծիր ուժեղ, բարեկեցիկ, օրինապահ երկիր, որտեղից մարդ չուզենա հեռանալ»։ Կրթվի, որ էս ամեն ինչն ի վերջո ստեղծվի, որ ամուր լինի էս երկիրը (դիվանագիտություն մի սովորեք, դա շատ կլինի, դա ձեր խեռակրոն արյան մեջ չկա)։ Բայց մինչեւ էդ բոլոր բաներն անելը, դու ունես եւս մի քանի պարտադիր անելիքներ, որոնցից են. 1. Սափրվիր ու ականջներիդ-քթիդ մազերը հանիր (նման գործիք կա, Զիգզագից առ ու հանիր)։ Ու լավ կսափրվես, որովհետեւ տեսել ենք քո նման փրչոտ, անլվա եւ անուղեղ «հեղափոխականներ»)։ 2. Հետեւի ու առջեւի ոտքերիդ եունգներդ կտրիր, չես նայվում 4. Ծիծակ կոշիկներդ, չանթիկներդ ու սպարծիվկեդ վառիր, նոր զգեստներ առ, քաշի ջանիդ։ 5. Նորմալ Parfum ցանիր վրադ (կամ դեոդորանտ), որ Համբոյի կողմից քաղաք բերվելու պահի տրեխներիդ հոտը մի քիչ կոտրի (բայց դեոդորանտը վրադ փչիր դուշ ընդունելուց հետո, այլ ոչ առաջ, եզ)։ ՀԳ Ես կարող էի ասել նաեւ՝ «Կնոջդ հետ «արա»-ով մի խոսա», բայց դա արդեն չերեսչուր կլինի, կարող ա դու էդտեղ մեռնես, հորթ ախպեր։



Բան հիշեցի, ուրեմն 2007 թե 2008 թիվն էր, քաղաքի վրա եւ մանավանդ իմ պատուհանի տակ հնչում էր միտինգների սուր ոռնոց, անասնական վայնասուն եւ աղիողորմ շնակաղկանձ։ Ու իբր դա քիչ էր՝ ինչ-որ լրագրողի եկել հարցազրույցի։ Ինքն էլ սեւ գույնի, հասակը 1 մետր 22 սանտիմետր ու անամոթաբար խոսում էր շատ բարակ ձայնով, իսկ բարակ ձայնով խոսելը ստորություն է ցանկացած կնոջ կողմից։ Ուրեմն, ի թիվս բազմաթիվ էշ հարցերի, մեկ էլ սա հարցրեց՝ բա դուք ինչի՞ հանրահավաքի չեք գնում (կամ գնացել, չեմ հիշում)։ Ասեցի՝ գնամ, որ ի՞նչ անեմ։ Ու էստեղ էդ իդիոտկան արտասանեց աշխարհի ամենաանագորույն դարձվածքը՝ «Բայց չէ, որ արվեստագետը պիտի լինի ժողովրդի հետ»։ Ջոկում ե՞ք, ինքը սեւ, տգեղ ու բարակ ձայնով ու ինձ ասում է ՊԻՏԻ։ Ես հարցրեցի՝ իսկ էդ ժողովուրդը (որի կողքին ես կանգնած չեմ) իր գլխաքանակով ինչքա՞ն է, քանի՞ միլիոն։ Ասեց՝ դե երեւի մի 4 կամ 5000։ Ասում եմ՝ «Բա այ… լրագրողուհի, այ սեմուշկի կլեպ, եթե Հայաստանում ապրում է մոտավորապես 3 միլիոն մարդ ու նրանցից միայն էդ 5000-ն է ժողովուրդ, բա էն մնացած 2 միլիոն 995.000-ն ի՞նչ են, կռակաձի՞լ»։ Այ էստեղ էս ապուշի աչքերի մեջ մի հատ windows-ի նշան հայտնվեց ու գրվեց "Your PC ran into a problem and needs to restart". Ու ինքն էդպես էլ մնաց ամբողջ կյանքում, որովհետեւ ո՞վ դրան ռեսթարթ անելու հավես ունի։


Էն որ արտերկրում ապրող ու էնտեղից ջարդել-փշրելու կոչեր անող տավարներ կան՝ դրանց մասին ասեմ։ Ուրեմն դրանք էն մարդիկ չեն, որոնց մասին կարելի է ասել՝ հեռու հեռվում, տաք տեղը նստած ու բարեկեցիկ կյանք վարելով՝ քրֆում է։ Չէ։ Դրանցից ոչ մեկը, ոչ մի երկրում բարեկեցիկ կյանքով չի ապրել, ավելին, դրանք Հայաստանում եղել են ծայրաստիճան աղքատ չմոներ, որից հետո արտագաղթել են արեւմուտք (կամ Ռուսաստան), բայց ոչինչ չի ստացվել, որովհետեւ մակաբույծ են, ծույլ են, բնածին նախանձ ու կեղտոտ՝ բոլոր իմաստներով։ Դա երեւում է իրենց գործածած բառերից՝ այ տականք, այ թուրք, այ զզվանք, այ jhud)։ Մի խոսքով՝ ինչպիսին լինում է հայի ցածրագույն խավը՝ յուրաքանչյուր երկրորդ բառը քֆուր, ինքը կոպեկի մեռած, ուրիշի փող հաշվող, ագահ, անճաշակ, չտես ու ռաբիզ։ Այսինքն մի կենդանի, որ ոչ մեկին կյանքում չի սիրել ու չի կարող սիրել, որովհետեւ մեջը վատ արյուն է լցրած։ Դրանց կանայք լինում են մի տեսակ ծծերը եւ փորը նույն հավասարության, մազերը վատ շեկ ներկած ու վրաներից մեռած դվարյնաշկայի հոտ է գալիս, քրտնախառն)։ Հա… Ու նա, այդ մակաբույծը, 15 տարեկանից սկսած ատում է իր շրջապատին, որովհետեւ, երբ ասենք կանայք հետը չեն պառկել՝ դա հարեւանն է մեղավոր, բակում իրեն ծեծում են՝ իշխանություններն են մեղավոր, կնիկը ուրիշի հետ է՝ ուրիշն է մեղավոր։ Ու դրա համար էլ, դրանք ինչ երկիր որ գնում են՝ միշտ նույնն է, իրենց տեղը չեն գտնում, փող չունեն, ապրելու տեղ չունեն ու էլ չգիտեն՝ որ չունեն՝ ուրեմն չի հասնում արա քեզ ոչ մի բան։ Ինքը ծնվել է նրա համար, որ չունենա։ Ես արտերկրներում (հիմնականում Եւորոպայում) շատ եմ հանդիպել նման անլվաների։ Ես էդ սորտը գիտեմ, անգամ գիտեմ էդ սորտից երկու սերունդ, առաջին՝ 60-ականներին ծնված ռաբիզ տավարներ, 70-ականներին ծնված տավարի ցավեր եւ այլն։ Բայց դրանք շատ չեն քաշում, իրենք սովորաբար սատկում են կեղտոտ զգացմունքների առատությունից։ ՀԳ Հաա, իսկ էն տավարները, որ մյուսներին ասում են «ստրուկ»՝ դրանց մամաներին ընդհանրապես կարելի է բռնել, ձեռների ու ոտների տեղերը փոխել ու բաց թողնել…



Հայ անասունների մի հոծ զանգված կա, որ մյուսներին անվանում է «թրքացած» ու հիմնականում դա գործածում են իրենց ընդդիմադիրի տեղ դրած ճիճուները։ Միշտ ուզել եմ հասկանալ, թե էդ թրքացած ո՞րն է։ Որովհետեւ, եթե կա թրքացած, ուրեմն պիտի նաեւ լինի, ասենք՝ աբխազացած, պորտուգացած, շվեդացած… Ինչո՞ւ չկան նման տերմիններ։ Կամ էդ թրքացածի տեսքն ինչպիսի՞ն է լինում։ Ասենք, թրքացածը տեսքով սովորական հայ է, բայց որ ուշադիր նայես՝ գլխին մի հատ պուճուր չալմա կա ու ձեռքին էլ mobille յաթաղանի չխոլ (iYataghan7 4G LTE)։ Այսենք էդ մարդը թրքանալու ճանապարհին է, որովհետեւ եթե լիներ վրացանալու ճանապարհին՝ խաչի տեղը վզին խինկալի պիտի լիներ կախած, բայց պուճուր, նռան հատիկի չափ խինկալի։ Այսինքն, իրենց ասելով, մարդու օրգանիզմը ենթարկվում է ոչ միայն ֆիզիկական, այլ նաեւ էթնիկական փոփոխությունների։ Գուցե էդ «թրքանալը» վերաբերում է տվյալ անձի բարոյաէպիկական կեցվածքին, որովհետեւ նման բաներ ասող անասուններն օգտագործում են նաեւ «թրքաբարո» արտահայտությունը, որն ընդհանրապես չես հասկանում ինչ է նշանակում։ Թրքաբարո, այսինքն թուրքի բարոյական հատկանիշներ ունեցող մարդ։ Այ էդպես, էս անգրագետ տավարները մարդկանց եւ ժողովուրդներին բաժանում են տեսակների, ենթատեսակների, խմբավորումների ու ես գիտեմ, թե ինչու են դա անում։ Դա անում են, որ իրենց լսած թաթուլ-մաթուլ-արմենչիկները թրքական չհամարվեն… որինքն իր կնգան ու էրեխին հանգիստ ֆրֆի ամենակեղտոտ խոսքերով ու առնի քացու տակի՝ իր մասին ասեն հալալ ա, հայ տղա ա… որ իր նայած կեղտոտ հայահնդկական սերիալներն ու եղկելի քարեդարդ-երը համարվեն «հայեցի»… Մի խոսքով, էս բառերը կրկնողը՝ թրքացած թրքաբարո ստրուկ սրանք բոլորը մարմնավաճառաորդու լեքսիկոն են։



Երբ որ ես մեկ-մեկ շրջապատի վրա լուրջ բարկանում եմ՝ իմ ազգանվան վերջին «յան»-ը սղվում-դուրս է գալիս ու ես դառնում եմ Սահակաշվիլի։ Այ էդ ժամանակը իմ շուրջ գտնվող վատ շրջապատին անդառնալի հարվածներ են հասնում ու նրանք ունենում են լուրջ կորուստներ։ Իսկ վատ շրջապատը դրանք վատ մարդիկ են։ Իրենց գործը չկատարող, անպատասանատու, հին ու նեխած բարքերով առաջնորդվող մարդիկ։ Լինի դա պատերը ծուռ սարքող հայ «վարպետ», լինի անպատասխանատու նախարար, լինի անճաշակ ու բռի տաքսու վարորդ, լինի թաղապետարանի վատ աշխատող, լույսի կամ գազի վատ մարդ՝ դրանք լուրջ կորուստներ են կրում, երբեմն ստորացուցիչ։ Ու վատն այն է, որ չեն հասկանում, որ դա իրենց օգտին է, որովհետեւ մինչեւ չպատժվես, մինչեւ գործից չհանվես, մինչեւ չտեսնես, որ քո ագահության պատճառով ոնց են թուլաներդ մնում հացի կարոտ՝ ոչ դու կփոխվես, ոչ երկիրը։ Անցյալ տարի, բակում ծուռ ասֆալտ սարքած շինարարության պետին (հետն էլ մի եկու «հայու ոսկե ձեռքեր» ունեցող բանվորի) վտարել տվեցի գործից, որովհետեւ նրանք ԻՐԱՎՈՒՆՔ չունեին ծուռ ասֆալտ սարքելու։ Որովհետեւ ծուռ ասֆալտի պատճառով ջուրը լցվում է աստիճաններ տակ ու մարդիկ հիվանդանում են, էսքան բան։ Ճիշտ է, երբեմն անմեղ մարդիկ էլ են «դըռբի» տակ ընկնում, բայց դե ինչպես Իոսիֆ Վիսարիոնիչը կասեր՝ лес рубят — щепки летят! Ու ես համոզված եմ, որ ցանկացած մտածող մարդ էդպես պիտի վարվի, որ ինչ-որ բան փոխվի։ Այլ ոչ թե զբաղվի ֆեյսբուքներում բողոքավոր հիմարություններ գրելով, թե տեսեք՝ էս արեցին, էն քանդեցին, էն վատ սարքեցին եւ այլն։ Ու նմանների պատճառով՝ էս ժողովուրդը սկսում է դառնալ բողոքավոր, վախկոտ, ծղրտացողների հոտ։


Երեւանյան բոլոր բնակելի շենքերում ապրում են չընդռլյակներ, որոնք չեն վճարում վերելակի էլեկտրոէներգիայի ամսեկան վարձը։ Ու ամեն մուտքի երեք հարկը մեկ՝ մի հատ ապրում է նման контрацепцив-презерватив։ Ու էդ նման անասունների պատճառով պետք է տուժեն այն մարդիկ, որոնք ամեն ամիս բարեխիղճ վճարում են։ Այսինքն՝ բարեխիղճ ու կիրթ մարդիկ պիտի էդ անլվա չմոների պատճառով տուժվեն։ Ու դրանց կերած ամեն մի գդալ կղկանքի համար՝ պիտի պատասխան տան։ Ամեն ինչի համար պիտի պատասխան տան։ Պիտի պատասխան տան, որ ինքը ծույլ է, որ ինքը փող չունի, որ ինքը աշխատել չի սիրում... որ ինքը ռեմոնտ ա անում.... որ ինքը կնգան ու էրեխեքին տփում .... որ իր ու իր կնոջ ատամները թափված են... որ իր էրեխեն քաքի մեջ լոգանք է ընդունում... որ ինքը սաղ օրը ուրիշի փող ա հաշվում, կեղտը... Բայց եթե մի բան ասես՝ միանգամից կսկսվի обострение классовой борьбы. Ինքը կասի՝ յա, ձեններդ տաք տեղից ա գալի՞ս, մեր փողերը ուտում եք, մեր տներում ապրում եք, այ մտավոռականներ, այ պալատական ծաղրածուներ… Էդ րոպեին, իտհարկէ, կարելի է Ինդիանա Ջոնսի պես ատրճանակով կողքից կրակել, որ ինքն արագ սատկի, բայց դե միշտ չի, էլի, որ ատրճանակ կա։ ՀԳ Սոցիալական հարցեր չբարձրացնել, ես ոչ Կառլ Մարքսն եմ ոչ էլ Ռոբին Հուդը, որ հարուստ ու աղքատ խաղացնեմ։ Ես զզվում եմ էդ гандон-ներից։



Դատելով վերջին 7-8 տարիներին սոցցանցերում տեղի ունեցող շարունակական եւ բուռն «քննարկումներից», բողոքավոր բնույթի գրառումներից, իրար գլխի թափվող լուտանքներից եւ հայհոյանքներից՝ այս ժողովրդի տգիտությունն, անգրագիտությունն ու գավառամտությունը հասնում է ահագնացող չափսերի։ Նրանք կարող են խոսել ու վիճաբանել այնպիսի հարցերի շուրջ, որոնց մասին 21-րդ դարի մարդն ուղղակի պիտի լռի։ Օրինակ, շատ հանգիստ կերպով կարող են քննարկել մեկ ուրիշ մարդու անձնական, ինտիմ կյանքը, կարող են խոսել իրենց ընկերուհիների, կանանց, մամաների ու տատերի ֆիզիլոգիական վիճակից (տատս կույս ա եղել), նրանք կարող են վեճ սկսել այն մասին, որ հայը միայն հայի հետ պիտի ամուսնանա (թե չէ կսատկի), նրանք կարող են խոսել իրենց ազգային գենի «առանձնահատկությունների» մասին, առանց հասկանալու, որ գենետիկան էթնոսի հետ կապ չունի, դա 5-րդ դասարանում են անցնում (քո գենը մաքսիմում պապիկիցդ պիտի գա, որը կարող է եւ քուրդ եղած լինի կամ, ասենք՝ նորվեգ)։ Նրանք կարող են խոսել, որ ԿԳԲ-ն մեկին բռնել է, այնինչ այդ կազմակերպությունը չկա։ Նրանք կարող են ուղղակի թքել իրենց ազգության վրա՝ իրենց անվանելով հայու «տեսակ», այսինքն՝ անասունի կամ շան նման իրենց բաժանել տեսակների (դոբերման, լայկա, բոքսյոր)։ Մարդն իր ձեռքով իրեն կասի՝ ես էսինչ տեսակն ե՞մ։ Անգրագետներ, որ դպրոցում ոչինչ չեն անցել տեսակների մասին։ Հետո իրենք կարող են կեղտոտ շորերով, վերարկուներով, անթրաշ ու անլվա գնալ դատարաններում քաշքշուկ սարքել ու նույն մարդիկ կարող են սոցցանցում գրել՝ ինչի Հայաստանը Եւրախորհուրդ չի մտնում։ Հա ու իրենցից որոշ մարմնավաճառի թուլաներ կարող են փախնել ԱՄՆ ու էնտեղից գրել, որ Հայաստանում ապրող մարդիկ ստրուկներ ու ճորտեր են։ Կարող են իրար հայհոյել ուրիշ ազգերի ներկայացուցերի մատնանշելով՝ turk, turki lamuk, jhud. Ու ասեմ, որ այքանից հետո՝ սա անողներին ոչ մի լավ բան չի սպասվում կյանքում։ ՀԳ Բա կարելի է՞ էս դարում էս աստիճանի տգետ ու անասուն լինել, հը՞… Ինչ փոքր եք, ինչ եղկելի, ձեր էդ ուրիշի առնանդամից կախվող կույսերով, ձեր ազգային փչացած գեներով ու ձեր քաքոտ մտածողությամբ։