ՄԻՍԱՔ ՄԵԾԱՐԵՆՑ – պոեզիա

06/01/2016


ՄԻՍԱՔ ՄԵԾԱՐԵՆՑ – պոեզիա

ՆՈՐ ՏԱՐԻՆ

 

Այս գիշեր հագուած, սգուած նոր տարին

Առտուան լոյսին կըսպասէ տենդոտ.

Ոգիներ անդարձ կորզեցին տարի՜ն

Մեր գրկէն հինին ձայները ծանօթ:

Նոր տարւոյ ընծայ պայծառ լուսինկան

Սազեր է գիւղին լեռները բոլոր.

Երգերը ծերին, ճիչերը մանկան

Կ’արձագանգեն թունդ խազերով մոլոր:

Իղձերու շարք մը պլլուած սրտինª

Վառ յոյզերու մէջ կ’օրրէ զայն ուժգին.

Բորբոքած հուրքովն յոյզերու անշէջ

Կը ծփան սիրտերն ըղձանքներու մէջ:

Գիշերուայ վերջին պահերուն լռին

Ձայներն ու լոյսեր յանկարծ կը մարին.

Եւ բեհեզներովն կապոյտ կամարին

Պճնըւած աշխարհ կու գայ նոր տարին:

 

 

ԳԻՇԵՐԻՆ ԵՐԱԶԱՆՔԸ

 Աղջամուղջին մէջ գիշերը կ’երազէ

Պայծառ այգուն վառ շրթները կեռասէ.

Ու ցնծութեան լոյս աստղերը կը ժպտին

Հրաշափառ գոգն հրճուանքի կապոյտին.

       Բայց երբեմն ալ մղձաւանջի մը մէջ թունդ

Գիշերն այգը կ’երազէ զերթ մէկ անդունդ.

Ու հեւքէն վերջ ոռնումներու բիրտ հովին

Անձրեւի յորդ արցունքները կը թորին:

 

ԱՍՏՂԵՐԸ

Լոյսի բիծեր ծիրանի

Կ’ասղնտեն քօղքը մութին.

Լուսնի ցոլքեր կ’անհետին

Խորքը ծովուն հոլանի:

      Կապոյտը կը ծածանի

Կամարին ջինջ ու հանդարտ.

Հրապոյրն անոր գեղանի

Կ’առինքնէ աչքերն անթարթ:

      * * *

       Աստղերը լուռ կը հալին

Մութին մէջ մինչեւ առտու.

Նման ցաւոտ սրտերու,

Որ թողուած են առանձին:

       Անշէջ հուրքով մը վառած

Կ’այրին անոնք յաւիտեան.

Իրենց վիշտը միշտ կու լան

Լոյս արցունքով տխրամած:

ՄԱՐՄՆԻ ՎԷՐՔ, ՍՐՏԻ ՎԷՐՔ

 

Մարմնի վէրքը` արտաբացուած դանակէ`

Ի՜նչ արցունքներ դառնակայլակ կը քամէ.

Ի՜նչ յուզումով ու տխրութեամբ համակէ,

Մարմնի վէրքը` արտաբացուած դանակէ.

Սրտի վէ՞րքը, ո՜հ, դառնագոյն է, Աստուա՜ծ,

Սեւով անքակ, խոցերով ժանտ է պատած.

Խեղճ ու թշուառ կամ տարամերժ ու լքուած

Սրտի վէ՞րքը, ո՜հ, դառնագոյն է, Աստուա՜ծ:

Մարմնի վէրքը սպեղանի ունի բոյժ,

Անցնելով նա մոռցուկ կ’ըլլայ շատ կանուխ,

Զանգակ չունի նա տխրահունչ, մահագոյժ.

Սրտի վէրքը մինչ գերեզմանն երկարած

Ուղի մ’ունի, արցունքներու զերթ մէկ ուղխ.

Սպեղանին անոր երկինքն է պահուած:

 

ԿԵԱՆՔԻ ԵՐԳԸ

Ահաբեկիչ կնճիռներուն մէջ կեանքին

Լալահառաչ, սուր հծծիւններ ինձ ըսին.

“Ամէն յոյսեր մեծ պարապին կը յանգին,

Ունայնութիւն մը կը պրկէ կեանքը սին:

       Ամէն ծաղիկ խամրում մ’ունի իրեն մօտ,

Ու ամէն կեանք` մութ ստուեր մը իր ետին.

Ծաղիկներու բուրումին պէս խնկահոտ

Ամէն յոյսեր դեռ չըծլած կ’անհետին»:

       Բոյց մխացող խոհերուս մէջ ծիրանի

Լոյս մը յանկարծ սըպրդեցաւ շողալով,

Կեանքի փարփառ երգն ոսկեսար, գեղանի,

Որուն ցվերջ ունկնդրեցի դողալով:

      “Տխուր ողբեր թող չքանդեն քեզ,եւ ըսաւ,եւ

Թող չցնդին ոսկի յոյսերդ ցիրուցան.

Իր վերջն ունի ամէն կնճիռ, ամէն ցաւ`

Զինք մոռցնող ժպիտները լուսացան:

       Ահա ի՛նչպէս, տես, կապոյտն ալ կամարին

Մերթ ամպերու գորշութիւնով կ’աղարտի,

Անձրեւին տակ իր ժպիտներն կը մարին,

Անձրեւն,եւ այդ լաց,եւ սակայն երգն է աւարտի:

       Ամէն անձրեւ արեւ մ’ունի իրմէն վերջ,

Ինչպէս ամէն լաց իր ժպիտն արփենի.

Ու տեւական ուրախութիւն մը միշտ պերճ

Պիտ’ յաջորդէ ժպիտներուն երբեմնի”:

ՏԵՂԱՏԱՐԱՓ

Մութ մը թանձր ու հոծ պատեր է չորս դին.

Ամեհի հեւքը կը լսուի ծովուն.

Տենդեր, բիւրաւոր խորհուրդներ մթին

Կը ցնցեն յանկարծ միտքըս վրդովուն:

      Օձաձեւ լոյսի երիզներ ճերմակ

Կը փայլատակեն շողիւնով արագ.

Եւ որոտումներ, ահաւոր համակ,

Գոռ դըղրդումներ կը տեղան վայրագ:

       Յորդ անձրեւներու տարափներ թօնուտ

Խօլ ջրվէժներով մայթը կը ծեծեն

Խառնակ շողիւն մը երկարելով բութ`

Իրենց մոլեգին ու վայրագ ծեծէն:

      Իմ սիրտս ալ տրոփուն կը փղձկի յանկարծ,

Եւ զայն կը ծեծեն յոյզեր անհամար.

Անհաս տենչերու ճիգեր մշտարծարծ

Կը լուսաւորեն իր մռայլ կամար: